ตอนที่ 142 คืนก่อนพายุโหมกระหน่ำ
“ลูกจ๋า แม่เองนะ มานี่สิ ให้แม่ดูหน่อย แม่คิดถึงลูกมาก!”
ในเงามืดของร้านขายของชำหน้าโรงเรียน หญิงชราหลังค่อมคนหนึ่งกวักมือเรียกชายหนุ่ม สีหน้าของเธอเปี่ยมด้วยความเมตตาและอ่อนโยน
ทันทีที่ชายหนุ่มเห็นร่างนั้น เขาก็ยืนนิ่งราวกับถูกฟ้าผ่า
“แม่... แม่ยังมีชีวิตอยู่เหรอ?”
เสียงของชายหนุ่มสั่นเครือโดยไม่รู้ตัว
“ลูกโง่เอ๊ย แม่ก็ต้องมีชีวิตอยู่สิ ไม่ได้เจอกันตั้งนาน แม่คิดถึงลูกนะ มานี่สิ ให้แม่ดูหน่อย...”
“แม่~~~”
น้ำตาบนใบหน้าชายหนุ่มไหลพรากราวกับเขื่อนแตก ไหลอาบแก้มแล้วหยดลงบนคอเสื้อ
“แม่... ผม... ผมก็คิดถึงแม่!”
“เพียะ!~~~”
ฝ่ามือหนักหน่วงฟาดลงบนใบหน้าชายหนุ่มเต็มแรง
ร่างของเขาปลิวไปไกลกว่าสองเมตร ก่อนจะร่วงลงกับพื้น ใบหน้าบวมปูดขึ้นมาเป็นปื้นใหญ่จนเห็นได้ด้วยตาเปล่า
เฉินเหยี่ยมองชายหนุ่มอย่างเย็นชา แล้วทิ้งคำพูดไว้สองคำ “ไอ้โง่!”
พูดจบ เฉินเหยี่ยก็หันหลังเดินจากไป
ร่างอันเปี่ยมเมตตาใต้ต้นไม้นอกประตูโรงเรียนหายไปนานแล้ว เหลือเพียงดวงตาคู่หนึ่งที่เต็มไปด้วยความอาฆาต จ้องมาทางนี้เขม็ง
ชายหนุ่มกุมแก้มที่บวมเป่ง มองแม่ผู้แสนเมตตาเมื่อครู่อย่างหวาดผวา บัดนี้เธอกลับกลายเป็นสัตว์ประหลาดที่มีรูปร่างบรรยายไม่ได้ ราวกับมีคนสาดน้ำเย็นทั้งอ่างรดหัวเขา
เฉินเหยี่ยไม่ได้เกิดใจดีขึ้นมาแล้วอยากช่วยชายหนุ่มคนนี้หรอก
แค่ช่วยได้ก็ช่วยไป คนรอดเพิ่มขึ้นอีกคนก็ยังดี
ขนาดคนโง่ยังรู้ว่า ยิ่งตอนนี้มีคนรอดชีวิตมากขึ้น อนาคตอาจมีคนธรรมดามาช่วยรับคมมีดแทนตัวเองเพิ่มอีกคน
หลังเทพมรณะปะทะกับเนตรโลหิตหุบเหว
การต่อสู้นั้นก็ช่วยข่มขวัญได้จริงอยู่บ้าง
แต่ผลดังกล่าวอยู่ได้เพียงสองวันเท่านั้น
สองวันให้หลัง สถานการณ์ในโรงเรียนยิ่งน่าเป็นห่วง
บางทีอาจเป็นเพราะเทพมรณะเผยช่องโหว่ที่ไม่ควรเผยออกมา ระหว่างต่อสู้กับเนตรโลหิตหุบเหว
เมื่อก่อน สิ่งเหนือธรรมชาติมักล้อมโรงเรียนเฉพาะตอนกลางคืน
แต่ตอนนี้ แม้แต่กลางวันก็ยังเห็นดวงตาอาฆาตเหล่านั้นอยู่รอบโรงเรียน
สถานการณ์ตึงเครียดและเร่งด่วนขึ้นทุกที
ราวกับวินาทีถัดไป สิ่งเหนือธรรมชาติเหล่านั้นจะบุกเข้ามาในโรงเรียน แล้วจับคนกว่าร้อยคนที่นี่ฉีกแบ่งกินเป็นอาหาร