บทที่ 143 แค่ขายเพื่อนร่วมทีมเอง
ช่วงนี้อู๋เจี้ยนซานก็ยุ่งมากเช่นกัน
แม้แต่สาวกของศาสนจักรเทพแม่มดก็ยังไม่รู้ว่ามหาปุโรหิตของพวกเขากำลังยุ่งกับอะไร
เอาเป็นว่าทุกเช้าพวกเขาจะไม่เห็นเขา ต่อให้เป็นรองมหาปุโรหิตก็ยังหาเขาไม่เจอ
ดังนั้น เช้าตรู่วันนี้เฉินเหยี่ยจึงมาถึงหน้าห้องเรียนของอู๋เจี้ยนซาน
หลังเคาะประตู เสียงของอู๋เจี้ยนซานก็ดังมาจากด้านใน
“เข้ามา!”
นี่เป็นครั้งแรกที่ได้เจออู๋เจี้ยนซาน นับตั้งแต่การต่อสู้กับเนตรโลหิตหุบเหวครั้งก่อน
เฉินเหยี่ยกวาดตามองห้องเรียนนี้อย่างไม่ใส่ใจ
เมื่อเทียบกับห้องทำงานครูก่อนหน้านี้ เห็นได้ชัดว่าห้องเรียนแห่งนี้ด้อยกว่าอยู่บ้าง
แต่สิ่งของพื้นฐานอย่างโซฟา เตียง และโต๊ะทำงานก็ยังมีครบ
พออู๋เจี้ยนซานเห็นเฉินเหยี่ย ความโกรธในดวงตาก็วูบผ่านไปชั่วขณะ
“มาทำไม?”
เฉินเหยี่ยไม่ได้สนใจสีหน้าเย็นชาของอู๋เจี้ยนซานเลย “ลุงอู๋ ไม่เจอกันนาน มาดูว่าช่วงนี้ทำอะไรอยู่”
อู๋เจี้ยนซานข่มความโกรธไว้ ใบหน้ากระตุกเล็กน้อยก่อนจะพูดว่า “เฉินเหยี่ย ครั้งก่อนนายเอาน้ำตาโลหิตของเทพมรณะจากฉันไปสิบขวด แล้วเรื่องที่รับปากฉันไว้ล่ะ?”
เฉินเหยี่ยหัวเราะแหะ ๆ ในเมื่อมาถึงที่นี่ เขาย่อมเตรียมตัวมาบ้างแล้ว
เขาล้วงมือเข้าไปในอกเสื้อ หยิบกระดาษแผ่นหนึ่งออกมา
บนกระดาษมีตัวหนังสือเขียนแน่นเต็มไปหมด
“นี่อะไร?”
“เอ่อ... อย่าหาว่าฉันไม่เห็นแก่เพื่อนนะ นี่เป็นใบสมัครเข้าร่วมศาสนจักรเทพมรณะ!”
“คนในขบวนรถของเราครึ่งหนึ่งอยากเข้าร่วมศาสนจักรเทพมรณะของพวกนายแล้ว!”
“เป็นไงล่ะ ฉันไม่ได้เอาของนายไปเปล่า ๆ สักหน่อย!”
เฉินเหยี่ยพูดจาเหลวไหลหน้าตาเฉย
ที่จริงแล้วผู้รอดชีวิตที่อยากเข้าร่วมศาสนจักรเทพมรณะยังมีอีกมาก
ศาสนจักรเทพมรณะมีอาณาเขตเป็นหลักแหล่ง แถมยังได้รับการคุ้มครองจากเทพมรณะที่แข็งแกร่งขนาดนั้น