บทที่ 141 เนตรโลหิตแทนที่ตาซ้าย
เมื่อเฉินเหยี่ยกับฉู่เช่อได้สติจากความรู้สึกผิด
การต่อสู้ก็เข้าสู่ช่วงดุเดือดแล้ว
เนตรโลหิตหุบเหวต้องการหนี แววตาหวาดกลัวปรากฏอยู่ในลูกตาขนาดมหึมานั้น
เทพมรณะถือเคียวสีแดงฉานไว้ในมือ ร่างแปรเปลี่ยนเป็นเงาติดตานับไม่ถ้วน ไล่ตามเนตรโลหิตหุบเหวไปอย่างกระชั้นชิด
“อู๋เจี้ยนซาน หยุดมือ!”
ใบหน้าชราของมนุษย์แปดแขนใบหน้าคนตวาดลั่น หนวดทั้งแปดเส้นยืดยาวออกไปไม่รู้จบ คล้ายต้องการขัดขวางเคียวของเทพมรณะ
ผู้คลานสีขาวนับไม่ถ้วนพุ่งเข้าไปขวางอย่างบ้าคลั่ง
ขอเพียงหยุดดาบนี้ได้ พวกผู้คลานเหล่านั้นก็ยอมแลกด้วยชีวิต
แต่ทุกอย่างสายเกินไปแล้ว
คมดาบสีเลือดฟาดผ่าน...
บนดวงตาใหญ่โตของเนตรโลหิตหุบเหวมีรอยแผลฉีกขาดเพิ่มขึ้นหนึ่งแห่ง
ดวงตาขนาดมหึมาลอยนิ่งอยู่กลางอากาศ เพียงชั่วพริบตาก็เหมือนสูญเสียความสามารถทั้งหมดไป
ดวงตานับไม่ถ้วนดิ้นรนออกมาจากบาดแผลของเนตรโลหิตหุบเหว ราวกับนกที่ได้รับอิสรภาพ
ส่วนเนตรโลหิตหุบเหวในตอนนี้กลับเหมือนลูกโป่งถูกเจาะ ค่อย ๆ เหี่ยวแฟบลง
ภายใต้สายตาของทุกคน ลูกตาขนาดใหญ่ที่ก่อนหน้านี้มีเส้นผ่านศูนย์กลางถึง 3 เมตร ในที่สุดก็กลายเป็นดวงตาขนาดเท่าคนปกติ ตกลงบนพื้น
เมื่อเห็นดวงตานั้น เฉินเหยี่ยก็รู้สึกหนาววาบในใจ
โดยทั่วไปแล้ว มีเพียงวัตถุดิบของพิสดารที่ล้ำค่ามากเท่านั้นที่จะทำให้คนเกิดความรู้สึกเช่นนี้
แม้ยังไม่ได้ตรวจสอบ แต่เฉินเหยี่ยมั่นใจอย่างยิ่งว่านี่เป็นวัตถุดิบของพิสดารที่ล้ำค่ายิ่งกว่าหนังหัวของผีถลกหนัง
ไม่รู้ว่าวัตถุดิบของพิสดารชิ้นนี้จะใช้แทนดวงตาได้หรือเปล่า
เมื่อพลังเพิ่มขึ้น การมองเห็นของตาซ้ายก็อ่อนแอลงเรื่อย ๆ
ถุย...
ฉันกำลังคิดอะไรอยู่ ใครเขาเอาวัตถุดิบของพิสดารมาใส่แทนดวงตากันล่ะ?
บางทีเพราะการมองเห็นของตาซ้ายอ่อนแอลงเรื่อย ๆ เฉินเหยี่ยถึงได้คิดถึงตาซ้ายที่ใกล้จะบอดของตัวเองทุกครั้งที่เห็นดวงตา
เฉินเหยี่ยยังไม่ทันเรียกใช้ระบบตรวจสอบ
อู๋เจี้ยนซานก็หยิบวัตถุดิบของพิสดารที่ดูมีค่ามากชิ้นนั้นไปถือไว้แล้ว
บ้าจริง...
หมอนี่มือไวเกินไปแล้วมั้ง?