บทที่ 158 หนี
ในจังหวะที่รถกระบะวันสิ้นโลกกำลังจะพุ่งออกจากประตูโรงเรียน
กิ่งหลิวสายหนึ่งเลื้อยแผ่เข้ามาอย่างรวดเร็ว พันหนวดที่ยังคงบิดพลิ้วอยู่บนพื้นแล้วดึงกลับไปทันที
รถกระบะวันสิ้นโลกพุ่งฝ่าความมืดออกไป
ผู้รอดชีวิตบนกระบะท้ายเกาะไม่มั่น คนหนึ่งพลัดตกจากรถไปตรง ๆ
“ช่วยด้วย! จอดก่อน... ช่วย...”
สิ่งเหนือธรรมชาติที่ไล่ตามรถมารุมกันกรูเข้าใส่
เสียงกรีดร้องของผู้รอดชีวิตเงียบหายไป
การเสียสละของผู้รอดชีวิตคนนี้ทำให้กลุ่มคนที่ตามหลังรถกระบะวันสิ้นโลกลดลงไปมาก
เมื่อเทียบกับภาพน่าสลดใจด้านหลังรถกระบะวันสิ้นโลกแล้ว
ภายในโรงเรียนตอนนี้กลับกลายเป็นภาพนรกบนดิน
การตายของอู๋เจี้ยนซานเห็นได้ชัดว่าทำให้หลายคนยังตั้งตัวไม่ทัน
บางคนยังคุกเข่าก้มกราบอย่างศรัทธาอยู่บนพื้น ปากพึมพำถ้อยคำบางอย่าง พวกเขายังไม่ทันได้สติ ก็ถูกสิ่งเหนือธรรมชาติกระโจนใส่จนล้มลงกับพื้นแล้ว
บางคนพยายามจะขึ้นรถหนี แต่คนที่ขึ้นไปก่อนแล้วกลับขวางประตูรถไว้แน่น
บางคนขึ้นรถไม่ได้ จึงยืนขวางหน้ารถเสียเลย ดวงตาแดงก่ำจ้องคนที่อยู่ในรถ
ท่าทางราวกับว่า ถ้าไม่ให้ฉันขึ้นรถ พวกแกก็อย่าหวังว่าจะหนีไปได้
น่าเสียดาย คนในรถเองก็ตาแดงก่ำไม่แพ้กัน เท้าบนคันเร่งไม่ผ่อนลงแม้แต่น้อย
ฝ่ายหนึ่งคิดว่าแกคงไม่กล้าชนหรอก!
อีกฝ่ายก็คิดว่าพวกนั้นคงไม่กล้าไม่ให้ขึ้นรถหรอก!
บางคนถึงกับนั่งนิ่งอย่างหมดอาลัยอยู่บนพื้น รอความตาย
เมื่อเผชิญหน้ากับความตาย ทุกคนต่างมีทางเลือกของตัวเอง
สิ่งเหนือธรรมชาติจำนวนนับไม่ถ้วนกรูกันเข้ามา ผู้รอดชีวิตในโรงเรียนกลายเป็นหางของจิ้งจก ดึงดูดสิ่งเหนือธรรมชาติจำนวนมากให้เข้ามา