บทที่ 159 สามวันหนึ่งปราณ: คืนสู่ควัน
“เฮ้ ไปทำกับข้าว!”
เฉินเหยี่ยคาบบุหรี่ไว้ในปาก เตะคนที่กำลังตัวสั่นงันงกอยู่ท้ายรถเบา ๆ
ชายคนนี้ดูไม่คุ้นหน้า บนตัวยังสวมเสื้อคลุมสีดำของลัทธิเทพมรณะอยู่ด้วย
เห็นได้ชัดว่าเป็นคนของลัทธิเทพมรณะ
เมื่อครู่นี้มีคนอยู่ท้ายรถเจ็ดแปดคน ตายหมดแล้ว เหลือเพียงคนนี้คนเดียว ต้องบอกว่าเขาโชคดีจริง ๆ
ชายคนนั้นเงยหน้าขึ้น แต่สิ่งที่เห็นกลับมีเพียงหมอกควันสีขาวโพลน ในหูได้ยินแค่ประโยคนี้ เสียงอื่นใดล้วนไม่ได้ยิน ส่วนจมูกก็ไม่ได้กลิ่นอะไรเลย
หากไม่ใช่เพราะสัมผัสได้ถึงพื้นมั่นคงใต้ฝ่าเท้า ชายคนนั้นคงนึกว่าตัวเองอยู่ในอีกมิติหนึ่ง
ม่านปิดกั้นกลิ่นอายอย่างสมบูรณ์แบบสามารถปิดกั้นการมองเห็น การได้ยิน การดมกลิ่น การรับรส และการรับรู้ได้
นอกจากเฉินเหยี่ยแล้ว ใครก็ตามที่เข้าไปในอาณาเขตหมอกควันล้วนไม่ต่างจากคนตาบอดหูหนวก
แม้แต่สิ่งเหนือธรรมชาติก็ไม่อาจหลีกเลี่ยงได้
ผู้เหนือธรรมชาติที่อยู่ในสภาพแวดล้อมเช่นนี้ยังรู้สึกไม่สบายอย่างรุนแรง ยิ่งไม่ต้องพูดถึงคนธรรมดา
คนธรรมดาไม่มีทางอยู่ในสภาพแวดล้อมแบบนี้ได้นาน
การปิดกั้นกลิ่นอายอย่างสมบูรณ์แบบไม่ใช่สภาพแวดล้อมที่เหมาะแก่การดำรงชีวิตโดยเด็ดขาด
นี่จึงเป็นเหตุผลที่หมอกควันไม่อาจใช้แทนม่านอำพรางของฉู่เช่อได้
ดังนั้น ความสามารถนี้จึงใช้งานได้จริงอย่างยิ่ง ไม่เพียงใช้หลบเลี่ยงสิ่งเหนือธรรมชาติ แต่ยังใช้โจมตีในช่วงเวลาสำคัญได้ด้วย
ก่อนที่ชายคนนั้นจะทันได้ตื่นตระหนก หมอกควันก็จางหาย เฉินเหยี่ยปรากฏตัวตรงหน้าเขา
แน่นอนว่าชายคนนั้นรู้จักเฉินเหยี่ย ก่อนหน้านี้ที่โรงเรียนประถมที่สอง ผู้เหนือธรรมชาติลำดับขั้นหลายคนเป็นจุดสนใจของฝูงชน ไม่มีใครไม่รู้จักพวกเขา