บทที่ 157 เถี่ยซือ คุมท้ายขบวน
เหตุการณ์พลิกผันเร็วเกินไป เร็วจนทุกคนตั้งตัวไม่ทัน
ฉู่เช่อมองเคียวสีแดงฉานเล่มนั้นแทงทะลุเข้าไปในรถ ตรึงร่างของเฉินเหยี่ยไว้กับเบาะ เขายืนนิ่งงันอยู่กับที่
ฉู่เช่อเชื่อมาตลอดว่า หากในขบวนรถมีใครสักคนที่รอดไปจนถึงวินาทีสุดท้ายได้ คนนั้นต้องเป็นเฉินเหยี่ยแน่นอน
แต่ไม่คิดเลยว่า... เฉินเหยี่ยกลับเป็นคนแรกที่ตาย
เดิมทีหัวหน้าฉู่กำลังจะพุ่งเข้าไปในรถ ตอนนี้กลับยืนนิ่งงันอยู่ตรงนั้นเช่นกัน ชั่วขณะหนึ่งไม่รู้ด้วยซ้ำว่าควรทำอะไร
เสียใจงั้นเหรอ?
อาจจะมีอยู่บ้าง แต่ตอนนี้ความรู้สึกที่เด่นชัดกว่าคือความมึนงง
สวีลี่น่ายืนอยู่ด้านหลังหัวหน้าฉู่ พอเห็นภาพตรงหน้า เข่าก็อ่อนทรุดลงคุกเข่ากับพื้นหิมะทันที
ในดวงตาสะท้อนภาพรถกระบะเก่าโทรมคันนั้น ผ่านกระจกรถมองเห็นชายที่อยู่ข้างในได้อย่างชัดเจน รวมถึงใบเคียวขนาดใหญ่ที่ปักอยู่กลางอก เลือดสีแดงเข้มไหลทะลักออกมาจากบาดแผล ย้อมเสื้อบริเวณหน้าอกจนแดงฉาน
รูม่านตาของสวีลี่น่าสั่นระริกอย่างบ้าคลั่ง เธอไม่เชื่อเลยว่าเฉินเหยี่ยจะตายได้
ผู้ชายที่ใจแข็งราวกับหินแบบนี้ จะตายได้ยังไง?
เสียใจงั้นเหรอ?
อาจจะอยู่บ้าง!
โล่งใจงั้นเหรอ?
ก็อาจจะมีอยู่บ้าง!
สวีลี่น่าเองก็ไม่รู้ว่าตอนนี้ตัวเองรู้สึกอย่างไรกันแน่
เธอกับเฉินเหยี่ยไม่เคยเป็นคนรักกัน และเธอก็ไม่ใช่ผู้หญิงของเขา
ถ้าเป็นก่อนวันสิ้นโลก ต่อให้เฉินเหยี่ยหน้าตาดีอยู่บ้าง เธอก็ไม่มีทางชายตามองเขาสักครั้ง
หลังวันสิ้นโลก ความสัมพันธ์กลับตาลปัตร ต่อให้เธอสวยแค่ไหน เฉินเหยี่ยก็ไม่เคยมองเธอมากไปกว่าคนอื่น
เดิมทีเธอยังคิดว่าความพยายามอยู่ที่ไหน ความสำเร็จอยู่ที่นั่น สักวันตัวเองคงได้นั่งเป็นผู้โดยสารข้างคนขับของรถกระบะคันนั้น
แต่ไม่ว่าเธอจะทำอะไร ก็ไม่เคยทำให้ผู้ชายคนนี้หวั่นไหวได้เลย
ถึงขั้นที่สวีลี่น่าเคยสงสัยอยู่พักหนึ่งว่าเสน่ห์ของตัวเองถดถอยลงหรือเปล่า
เมื่อมาถึงโรงเรียนประถมแห่งนี้ เธอก็ได้พบกับผู้รอดชีวิตคนอื่น ๆ