บทที่ 212 เผชิญหน้ากันอย่างดุเดือด
ดวงตาของฉู่เช่อราวกับมีไฟลุกโชน จ้องเขม็งไปยังไอ้เตี้ยตรงหน้า
ราวกับวินาทีถัดไปจะกลืนอีกฝ่ายลงไปทั้งตัว
แต่ความจริงแล้ว ในใจฉู่เช่อไม่ได้โกรธสักเท่าไร
ก็แค่เจรจาต่อรอง เรียกราคาสูงไว้ก่อนแล้วค่อยต่อรองกัน
แถมทั้งสองฝ่ายต่างก็เป็นลูกค้ารายเดียว อีกทั้งเขายังกุมจุดอ่อนของอีกฝ่ายไว้ เรื่องนี้ยังเจรจากันได้!
พอได้ยินเงื่อนไขแต่ละข้อที่ผู้ใหญ่บ้านหัวโตเอ่ยออกมา ก็เรียกได้ว่าเหลือเชื่อ แถมแต่ละข้อยังเกินจริงอย่างยิ่ง
ถ้าทำตามเงื่อนไขนี้จริง ๆ ขบวนรถคงเหลือเสบียงไม่มากนัก
เมื่อเห็นสีหน้าของฉู่เช่อ ผู้ใหญ่บ้านหัวโตก็รู้สึกว่าตัวเองเรียกร้องเกินไปอยู่บ้าง จึงกระแอมอย่างกระอักกระอ่วนสองครั้ง
“แค่ก ๆ... ตอนนี้ก็มีเท่านี้ก่อน”
“อ้อ ยังต้องการของพิสดารอีก 3 ชิ้น กับวัตถุดิบของพิสดาร 2 ชิ้น!”
“อืม ก็ประมาณนี้แหละ...”
พอฉู่เช่อได้ยินเงื่อนไขของอีกฝ่าย ใบหน้าก็แดงก่ำได้อย่างพอเหมาะพอดี สีหน้าก็แสดงความโกรธได้อย่างแนบเนียน
เฉินเหยี่ยที่ยืนมองอยู่ข้าง ๆ ถึงกับอดชื่นชมหัวหน้าทีมในใจไม่ได้
ฝีมือการแสดงแบบนี้ สุดยอดจริง ๆ!!!
ถ้าเป็นเขาขึ้นมาแสดงเอง คงทำได้ไม่เป็นธรรมชาติขนาดนี้
“ผู้ใหญ่บ้าน คุณนี่หน้าเลือดเกินไปแล้ว!”
“เมื่อกี้คุณยังพูดอยู่เลยว่ามนุษย์เหลือกันไม่มากแล้ว ทุกคนต้องสามัคคีช่วยเหลือกัน แล้วนี่คือวิธีช่วยเหลือของคุณเหรอ?”
“ผู้ใหญ่บ้าน คุณทำให้ผมผิดหวังจริง ๆ”
“นั่นสิ ผู้ใหญ่บ้าน คำพูดเมื่อกี้ยังไม่ทันขาดคำ คุณก็เอาเปรียบพวกเราแบบนี้แล้ว เกินไปจริง ๆ”