บทที่ 211 ปากสิงโตเรียกราคา
ในละครโทรทัศน์และภาพยนตร์ มีพล็อตแบบหนึ่งที่ทุกคนคุ้นเคยกันดี
ตัวอย่างเช่น ตัวเอกกับพวกเดินทางไปถึงสถานที่แปลกหน้าแห่งหนึ่ง
เจ้าของสถานที่เตือนตัวเอกกับพวกว่า พักผ่อนเสร็จแล้วให้รีบออกไป แต่พวกตัวเอกกลับทำตัวน่าหมั่นไส้ ดึงดันจะสืบหาความลับของสถานที่แห่งนี้ให้ได้
ผลสุดท้าย ตัวเอกกับพวกก็ถูกกวาดล้างจนหมด
เฉินเหยี่ยไม่สนใจความลับอะไรนั่นแม้แต่น้อย ส่วนสาวสวยตรงหน้าก็ไม่ได้ทำให้เขาคิดอะไรเช่นกัน
เฉินเหยี่ยจึงส่ายหน้าอย่างเด็ดขาดแล้วพูดว่า “เรื่องความลับของหมู่บ้านช้างเทพ พวกเราไม่ได้สนใจอะไร คุณซูไม่ต้องพูดต่อแล้ว พวกเราจะออกไปเร็ว ๆ นี้!”
“คุณ...”
“คุณหนู ถึงเวลาแล้ว กลับไปพักผ่อนเถอะ”
ขณะที่ซูม่านเซิงกำลังหงุดหงิดเล็กน้อยที่เฉินเหยี่ยปฏิเสธ จู่ ๆ ก็มีเสียงชราดังขึ้นจากด้านหลังของทั้งสองคน
ซูม่านเซิงสะดุ้งตกใจ
เฉินเหยี่ยกลับสงบนิ่ง เพราะเขาได้ยินเสียงฝีเท้าด้านหลังมานานแล้ว ต่อให้ยังไม่เห็นตัวคน แค่ฟังจากเสียงฝีเท้า เฉินเหยี่ยก็เดาได้ว่าคนข้างหลังน่าจะอายุมากแล้ว
แต่คำเรียก “คุณหนู” ทำให้เฉินเหยี่ยเหลือบมองซูม่านเซิงอีกครั้ง
ใบหน้าซูม่านเซิงซีดลงเล็กน้อย เธอยิ้มให้เฉินเหยี่ยอย่างขออภัย “คุณเฉิน งั้นฉันขอตัวก่อนนะคะ!”
พูดจบ ซูม่านเซิงก็หันหลังเดินจากไป
เฉินเหยี่ยเหลือบมองเล็กน้อย ข้างกายซูม่านเซิงมีเงาหลังชราร่างหนึ่ง เป็นหญิงชราที่ถือไม้เท้าอยู่ในมือ
แต่เฉินเหยี่ยไม่สัมผัสถึงกลิ่นอายสิ่งเหนือธรรมชาติจากตัวหญิงชรา
เธอก็เป็นเพียงคนแก่คนหนึ่งเท่านั้น
ซูม่านเซิงจากไปแล้ว
เฉินเหยี่ยยืนอยู่ริมหน้าผาตามลำพัง สัมผัสสายลมยามค่ำคืนที่เย็นลงเล็กน้อย
ดูท่าหมู่บ้านช้างเทพแห่งนี้จะมีความลับอยู่ไม่น้อย
หวังว่าทุกอย่างจะราบรื่นนะ
ฉู่เช่อพูดไม่ผิด มนุษย์เหลืออยู่ไม่มากแล้ว หากร่วมแรงร่วมใจกัน ก็ยังพอมีความหวังอยู่บ้าง