บทที่ 213 ฉันก็ทำเป็น
“แล้วคุณคิดว่าควรทำยังไง?”
สีหน้าผู้ใหญ่บ้านหัวโตฉายแววทุกข์ระทม เขาพอจะเข้าใจแล้วว่า ชายหนุ่มที่ดูอ่อนวัยและไร้พิษภัยคนนี้ไม่ได้จัดการได้ง่ายอย่างที่เห็น
แผนเดิมที่คิดจะรีดไถก้อนโตเห็นทีคงไม่สำเร็จแล้ว
เมื่อนึกถึงชาวบ้านที่ผอมโซจนเหลือแต่กระดูก สีหน้าของผู้ใหญ่บ้านก็ยิ่งเต็มไปด้วยความเวทนา
เด็กที่เพิ่งเกิดมาไม่กี่คนในหมู่บ้านเริ่มมีอาการขาดสารอาหารแล้ว
ก่อนวันสิ้นโลก ผู้ใหญ่บ้านหัวโตก็เป็นแค่เจ้าของโรงงานเอกชนขนาดเล็กคนหนึ่ง ตอนนั้นโรงงานของเขาจ้างคนที่ใช้ชีวิตลำบากมาทำงานเป็นส่วนใหญ่
แม้ผลประกอบการของบริษัทจะไม่ดีนัก แต่ผู้ใหญ่บ้านหัวโตก็ยังพยายามอย่างหนักเพื่อประคองโรงงานให้ดำเนินต่อไป
โรงงานของเขาช่วยให้คนที่ใช้ชีวิตลำบากเหล่านั้นมีศักดิ์ศรีมากขึ้น
แต่ใครจะคิดว่าเมื่อวันสิ้นโลกมาถึง โรงงานกลับประสบภัยพิบัติลึกลับ
ผู้ใหญ่บ้านหัวโตรอดชีวิตมาได้ด้วยความช่วยเหลือจากพนักงานที่แม้แต่เดินยังไม่สะดวก ซึ่งเสี่ยงตายปกป้องเขาไว้
ด้วยเหตุบังเอิญหลายอย่าง ผู้ใหญ่บ้านหัวโตจึงก่อตั้งหมู่บ้านช้างเทพขึ้นมา
ความตั้งใจแรกเริ่มของหมู่บ้านช้างเทพคือช่วยให้ผู้คนมีชีวิตรอดมากขึ้น
แต่ภารกิจนี้หนักหนาเกินไป
หนักเสียจนเขาแทบหายใจไม่ออก
ทุกคนในหมู่บ้านต่างพยายามมีชีวิตอยู่ต่อไป
ศาสตราจารย์หลิวที่ฐานเพาะปลูกผมหงอกขาวโพลนไปทั้งศีรษะแล้ว แต่ก็ยังมุ่งมั่นเพาะพันธุ์พืชอาหารในอุดมคติที่ทำให้ทุกคนอิ่มท้องได้จริง
อีกทั้งคราวก่อนตอนออกไปหาเสบียง ผู้สูงอายุที่สุดในหมู่บ้านหลายคนก็ลุกขึ้นอาสาไปหาเสบียงด้วยตัวเอง
ผู้ใหญ่บ้านหัวโตรู้ว่าพวกเขาคิดอะไรอยู่
พวกเขาอายุมากกันแล้ว ใช้ชีวิตมาพอสมควร หากกลับมาได้ก็ย่อมเป็นเรื่องดีที่ช่วยนำเสบียงมาสู่หมู่บ้าน
แต่ถ้ากลับมาไม่ได้ อย่างน้อยก็ช่วยประหยัดเสบียงให้หมู่บ้าน