บทที่ 166 เมืองนี้ยังมีคนเป็น
เมืองหมอกใหญ่ไม่ใช่เมืองท่องเที่ยว แต่ขนาดของเมืองไม่ได้เล็กไปกว่าเมืองหรงเฉิงเลยแม้แต่น้อย จำนวนประชากรที่อาศัยอยู่ประจำก็มีมากกว่าเมืองหรงเฉิงอยู่มาก
เพราะมีหมอกสีเทาขมุกขมัวปกคลุมเมืองนี้ตลอดทั้งปี ชื่อ “เมืองหมอกใหญ่” จึงยิ่งโด่งดังบนโลกออนไลน์
แต่ความจริง ชื่อนี้ออกจะฟังดูน่าขันอยู่บ้าง
เมื่อหลายปีก่อน เมืองหมอกใหญ่ถูกชาวเน็ตทั่วประเทศล้อเลียน เพราะการจัดการสิ่งแวดล้อมที่ย่ำแย่
แต่หลังจากจัดการแก้ไขมาหลายปี ก็ถือว่าประสบผลสำเร็จอยู่บ้าง
ถึงอย่างนั้น ชื่อเมืองหมอกใหญ่ก็ยังคงติดอยู่กับเมืองนี้
เอ่ยถึงชื่อเดิมของเมืองนี้ บางทีอาจไม่มีใครรู้จัก
แต่พอพูดถึงเมืองหมอกใหญ่ ทุกคนต่างก็เอาไปล้อได้สักสองสามคำ
มีแม่น้ำหมอกสายหนึ่งไหลตัดผ่านเมือง แบ่งเมืองหมอกใหญ่ออกเป็นเขตเมืองใหม่กับเขตเมืองเก่า
ตอนเฉินเหยี่ยกับฉู่เช่อมาถึงชานเมือง ทั้งคู่ก็สัมผัสได้ว่าเมืองนี้ไม่เหมือนที่อื่น
ในสายหมอกหนาทึบมีกลิ่นประหลาดคล้ายสนิมผสมกับกลิ่นเปรี้ยวเหม็น ต่อให้สวมหน้ากากก็ยังป้องกันไม่ได้ทั้งหมด
“แค่ก ๆ ๆ…”
เสี่ยวหวังไอไม่หยุด แม้จะสวมหน้ากากถึงสามชั้นก็ยังไม่ช่วยให้ดีขึ้นแม้แต่น้อย
เห็นได้ชัดว่าในหมอกหนาเช่นนี้มีก๊าซอันตรายบางอย่างอยู่
ถ้าหาอุปกรณ์ที่คล้ายหน้ากากกันแก๊สพิษได้ก็คงดี
แต่ตอนนี้เป็นวันสิ้นโลก แค่หาหน้ากากได้ก็นับว่าไม่เลวแล้ว
ฉู่เช่อเหลือบมองเสี่ยวหวังอย่างเป็นห่วง
ลุงอาเป่าคงอยู่ได้อีกไม่กี่วันแล้ว ถ้าลุงอาเป่าจากไป เสี่ยวหวังก็คงไม่รอดเหมือนกัน
ถ้าเป็นแบบนั้น กลุ่มเล็ก ๆ ของเขาก็คงเหลือแค่เขาคนเดียว
ในสภาพแวดล้อมแบบนี้ แม้แต่คนหนุ่มอย่างเสี่ยวหวังยังแทบจะทนไม่ไหว แต่ลุงอาเป่ากลับฝืนทนไม่ยอมสิ้นใจ ต้องบอกว่านับเป็นปาฏิหาริย์อย่างหนึ่ง