บทที่ 152 ก่อนที่ฉันจะตามหาพวกคุณเจอ อย่าเพิ่งตายล่ะ!
พรุ่งนี้ก็เป็นวันสุดท้ายแล้ว
พิธีบูชายัญจะจัดขึ้นในตอนกลางคืน
แม้ด้านนอกโรงเรียนจะเต็มไปด้วยเงาผี แต่เหล่าผู้รอดชีวิตก็ยังอดตื่นเต้นไม่ได้
ตามคำพูดของท่านบิชอป ขอเพียงจัดพิธีบูชายัญในวันพรุ่งนี้เสร็จ เทพมรณะก็จะแข็งแกร่งขึ้นอีกครั้ง
ถึงตอนนั้น ต่อให้เอาสิ่งเหนือธรรมชาติด้านนอกประตูโรงเรียนมารวมกัน ก็ยังเทียบเทพมรณะไม่ได้
อย่าว่าแต่โรงเรียนแห่งเดียวเลย ทั้งเขตหรงเฉิงจะได้รับการฟื้นฟู
ทั้งเขตหรงเฉิงจะไม่มีสิ่งเหนือธรรมชาติหลงเหลืออยู่แม้แต่ตัวเดียว
ถึงตอนนั้น มนุษย์ก็จะกลับไปใช้ชีวิตเหมือนเมื่อก่อน
เฉินเหยี่ยนอนอยู่บนเตียง แม้แต่เสียงคุยกันอย่างตื่นเต้นเบา ๆ จากห้องข้าง ๆ ก็ยังดังเข้าหูด้วยประสาทการได้ยินเหนือมนุษย์ของเขา
คนที่นอนอยู่เตียงข้าง ๆ คือฉู่เช่อ
ทั้งคู่ต่างมีเรื่องในใจ
เฉินเหยี่ยไม่เชื่อเรื่องเหลวไหลที่อู๋เจี้ยนซานพูดแม้แต่น้อย
หัวจื่อเอาไปได้ แต่คำพูดของเขาฟังไม่ได้
ถ้าอู๋เจี้ยนซานเลื่อนขึ้นไปถึงลำดับขั้น 4 แล้วยังมีติงตงกับซุนเชี่ยนเชี่ยน สองคนโง่นั่นอีก ถึงตอนนั้นเขาก็ยิ่งเป็นปลาอยู่บนเขียง
เฉินเหยี่ยไม่มีทางยอมให้เรื่องแบบนั้นเกิดขึ้นเด็ดขาด
ความคิดของฉู่เช่อในตอนนี้ก็แทบไม่ต่างกัน
เถี่ยซือกลับมาตั้งแต่กินมื้อเย็นเสร็จ
ตอนนี้ก็หลับไปอีกแล้ว
ไม่มีอะไรให้ทำ ไม่นอนแล้วจะทำอะไรได้อีก?
นั่นคือคำพูดของเถี่ยซือ
เฉินเหยี่ยเห็นสาวกลัทธิเทพมรณะเดินตรวจหน้าห้องเรียนติดต่อกันสามครั้งแล้ว
ทุกครั้งที่เดินผ่านหน้าห้องเรียน พวกนั้นจะใช้ไฟฉายส่องเข้ามาทางหน้าต่าง ราวกับกำลังดูว่าเฉินเหยี่ยกับฉู่เช่อหลับหรือยัง