บทที่ 167 กลุ่มผู้รอดชีวิตกลุ่มเล็ก
“หัวหน้าฉู่ เถี่ยซือรอไม่ไหวแล้วนะ!”
เฉินเหยี่ยไม่อยากหาเรื่องใส่ตัว เมืองนี้เห็นได้ชัดว่ามีบางอย่างผิดปกติ แถมยังมีคนเป็น ๆ อยู่ที่นี่ ถ้าจะบอกว่าไม่มีปัญหาอะไร ให้ตายเขาก็ไม่เชื่อ
“ลับมีดไม่เสียเวลาฟันฟืน ถ้าที่นี่มีคนอยู่ เราก็ถามทางจากพวกเขาได้ บางทีอาจหาเส้นทางออกจากเมืองที่เร็วกว่าเดิมได้!”
“ก็ได้ คุณเป็นหัวหน้า คุณตัดสินใจเลย!”
เฉินเหยี่ยยักไหล่ ไม่ได้คิดจะเถียงกับฉู่เช่อ
ฉู่เช่ออาจพูดถูก พอมีคนเพิ่มมาอีกสักสองสามคน เวลาตกอยู่ในอันตรายก็น่าจะช่วยได้
เขาแยกแยะทิศทางของเสียง
ดูเหมือนจะอยู่ไม่ไกล
รถจอดลงตรงนั้น เฉินเหยี่ยลงจากรถ มือกำด้ามมีดฟืน บุหรี่คาบอยู่ในปาก รอบกายมีหมอกควันล้อมไว้เป็นวงแล้ว
ฉู่เช่อลงจากรถด้วย ส่วนเสี่ยวหวังตอนนี้ขับรถไม่ไหวแล้ว ฉู่เช่อจึงให้เขาพักอยู่ตรงที่นั่งข้างคนขับ
“เสียงน่าจะมาจากแถวนี้ เหมือนจะดังมาจากร้านตัดผมร้านนี้”
เมื่อเข้าไปใกล้ถึงเห็นป้ายหน้าร้าน บนป้ายเขียนว่า «ร้านตัดผมอาหมิง»
ประตูกระจกของร้านเห็นได้ชัดว่าถูกแรงจากภายนอกทุบจนแตก แต่แม่กุญแจที่ประตูยังคล้องอยู่
“ช่วยผมด้วย... มีคนมาแล้วเหรอ? ผม... ผมอยู่ชั้นสอง ช่วยผมด้วย...”
“ผม... ผมจะตอบแทนคุณ!”
เห็นได้ชัดว่า ‘คน’ ชั้นบนได้ยินเสียงรถ จึงฟังดูตื่นเต้นและเร่งร้อนขึ้นหลายส่วน
เฉินเหยี่ยมองฉู่เช่อ ราวกับถามว่า “หัวหน้า แน่ใจนะว่าไม่ใช่สิ่งเหนือธรรมชาติ?”