บทที่ 140 เฉินเหยี่ยกับฉู่เช่อ: พวกเราไม่ใช่คนจริง ๆ!
เฉินเหยี่ยจ้องสิ่งเหนือธรรมชาติสองตนกลางสนามอย่างไม่กะพริบตา
ตนหนึ่งมีดวงตาขนาดมหึมา อีกตนเป็นผู้หญิงสูงเกิน 3 เมตร
โทรศัพท์ในมือของเขานิ่งสนิท มือของเฉินเหยี่ยทำหน้าที่เป็นขาตั้งโทรศัพท์ เขาตั้งใจจะบันทึกภาพการต่อสู้ของทั้งสองเอาไว้ทั้งหมด
การต่อสู้ระหว่างสิ่งเหนือธรรมชาติระดับนี้ บางทีสิบปีก็ยังไม่แน่ว่าจะได้เห็นสักครั้ง
“หัวหน้าฉู่ คิดว่าครั้งนี้ใครจะชนะ?”
เฉินเหยี่ยถามฉู่เช่อเสียงเบา
ฉู่เช่อส่ายหน้า “ไม่รู้ แต่การโจมตีครั้งนี้น่าจะเป็นแค่การหยั่งเชิง ไม่ว่าจะเป็นอู๋เจี้ยนซานหรือสิ่งเหนือธรรมชาติ ต่างก็น่าจะควบคุมขอบเขตของการต่อสู้ครั้งนี้ไว้”
“แต่หลังจากนี้คงเกิดศึกใหญ่แล้ว เราต้องเตรียมตัวให้พร้อม!”
สีหน้าของฉู่เช่อเคร่งขรึมมาก
เฉินเหยี่ยยกโทรศัพท์ถ่ายภาพ พลางเห็นด้วยกับความคิดของฉู่เช่อในใจ
ไม่ว่าการต่อสู้ครั้งนี้จะลงเอยอย่างไร ศึกใหญ่ในอนาคตคงใกล้เข้ามาแล้ว
ดูท่า...ครั้งนี้คงต้องไปจริง ๆ แล้ว
สิ่งเหนือธรรมชาติไม่มีทางปล่อยคนกว่าร้อยคนนี้ไป
ส่วนอู๋เจี้ยนซาน เฉินเหยี่ยไม่รู้ว่าเขามีจุดประสงค์อะไร
แต่จากบทสนทนาเมื่อครู่ “พี่ชายที่แสนดี” ในอดีตคนนี้เห็นได้ชัดว่ากำลังเดินทางผิด
ถ้าไม่ไป เกรงว่าคงถูกอู๋เจี้ยนซาน “กิน” อย่างที่มนุษย์แปดแขนใบหน้าคนพูดจริง ๆ
เมื่อนึกถึงเรื่องนี้ ความรู้สึกผิดที่เฉินเหยี่ยมีต่อสิ่งที่ตัวเองจะทำในอนาคตก็เบาบางลงไปบ้าง
การต่อสู้ที่เกิดขึ้นต่อจากนั้นทำให้เฉินเหยี่ยได้เปิดหูเปิดตา
เนตรโลหิตหุบเหวดูเหมือนจะมีความสามารถคล้ายการควบคุมจิตใจ มันควบคุมผู้คลานจำนวนมากในโรงเรียนให้บุกเข้าโจมตีแทนมัน
แม้แต่ผู้รอดชีวิตในขบวนรถและสาวกลัทธิเทพมรณะบางคนก็ได้รับผลกระทบ
ทั้งที่ความคิดยังแจ่มชัด แต่ร่างกายกลับไม่อยู่ในการควบคุม
ในทางกลับกัน ผู้มีพลังเหนือธรรมชาติได้รับผลกระทบไม่มากนัก ไม่นานก็เข้าควบคุมผู้รอดชีวิตธรรมดาเหล่านั้นได้