บทที่ 205 หมู่บ้านที่ขาดแคลนทุกอย่าง
รอบนอกหมู่บ้านช้างเทพมีรั้วไม้ล้อมรอบทั้งหมู่บ้านไว้
สายลมเย็นพัดผ่านเป็นระยะ ทำให้รู้สึกสดชื่นสบายใจ
มองเมฆสีขาวที่อยู่ใกล้แค่เอื้อมแล้วก็รู้สึกสดชื่นสบายใจขึ้นมา
โดยเฉพาะเมื่อเห็นแปลงผักเขียวชอุ่มตรงหน้า ผักสีเขียวหรือเหลืองเหล่านั้นทำให้คนอดกลืนน้ำลายไม่ได้
ไกลออกไปยังมีต้นแอปเปิลอยู่ต้นหนึ่ง แอปเปิลสีแดงสดบนต้นทำให้แม้แต่เฉินเหยี่ยยังอดกลืนน้ำลายไม่ได้
เฉินเหยี่ยไม่ได้ชอบกินแอปเปิล แต่พอเห็นแอปเปิลแดงสดเต็มต้นอยู่ตรงหน้า ก็ยังอดกลืนน้ำลายไม่ได้
นับตั้งแต่วันสิ้นโลกมาถึง แค่ผักก็แทบไม่ได้กินแล้ว ไม่ต้องพูดถึงผลไม้เลย
ไกลออกไปยังมีแปลงข้าวสาลีที่เพิ่งสุกใหม่ ๆ ต้นข้าวสีทองไหวเอนเบา ๆ ตามสายลม
มีคนหลายคนกำลังทำงานอยู่กลางนา
เสียงด่าทอของชายชราขี้โมโหคนนั้นดังขึ้นเป็นระยะ
ฟังจนเฉินเหยี่ยอดจุ๊ปากไม่ได้
ตาแก่นั่นเสียงดังชะมัด แถมยังมีเรี่ยวแรงเต็มเปี่ยม คนที่ถูกด่าก็ได้แต่ก้มหัวประจบ ไม่โกรธสักนิด แถมยังดูเคารพชายชราคนนั้นมาก
ผู้ใหญ่บ้านหัวโตพาพวกเขาเดินชมหมู่บ้านช้างเทพทั่วทั้งหมู่บ้าน
ชีวิตเร่ร่อนอพยพมาเป็นเวลานานทำให้ทุกคนรู้สึกราวกับได้กลับมายังโลกอีกใบ
แม้ชาวบ้านจะแต่งตัวกันอย่างไม่เป็นระเบียบ บางคนดูสกปรกมอมแมม แต่โชคดีที่ทุกคนยังดูมีชีวิตชีวาอยู่ไม่น้อย
อีกทั้งแต่ละคนก็มีงานของตัวเองทำ
อย่างแปลงนาที่เพิ่งเห็นเมื่อครู่ ก็มีคนไม่น้อยคอยดูแลอยู่
ในหมู่บ้านยังเลี้ยงไก่กับเป็ดไว้ด้วยจำนวนหนึ่ง แต่มีไม่มาก ดูไม่มีเรี่ยวแรงกันสักเท่าไร แต่ละตัวผอมแห้ง
คงเป็นเพราะเสบียงขาดแคลน แม้แต่คนยังแทบไม่มีอะไรกิน จะเอาอาหารไปเลี้ยงไก่เป็ดพวกนี้ได้อย่างไร
แม้จะมีทั้งนาและแปลงผัก แต่ผลผลิตต้องแบ่งให้คนทั้งหมู่บ้าน จึงไม่พออยู่แล้ว