บทที่ 147 เสวี่ยฉิงตายแล้ว
เฉินเหยี่ยจำได้ว่าเคยดูฉากหนึ่งในละครโทรทัศน์
นักศึกษาแพทย์คนหนึ่งต้องผ่าตัดให้คนไข้ด้วยมีดคัตเตอร์ ในสถานการณ์สุดขีด
แน่นอนว่าในหนังและละครโทรทัศน์หลายเรื่องก็มีฉากแบบนี้อยู่ไม่น้อย
ตอนนี้สิ่งที่หมอหลัวถืออยู่คือมีดปอกผลไม้ ซึ่งก็คล้ายกันอยู่บ้าง
ด้ามไม้ครึ่งท่อนที่เฉินเหยี่ยคาบไว้ในปากถูกกัดจนเละ
กระบวนการทั้งหมดนองเลือดเกินไป
ตอนที่นำเนตรโลหิตออกจากขวดแก้ว เส้นประสาทสีแดงคล้ำบนลูกตาก็กระดุกกระดิกเหมือนไส้เดือน
น้ำตาโลหิตของเทพมรณะที่เจือจางแล้วกระตุ้นการทำงานของเนตรโลหิตได้อย่างสมบูรณ์
ตอนนี้สวีลี่น่ารับหน้าที่เป็นผู้ช่วย คอยซับเหงื่อบนหน้าผากของหมอหลัวไม่หยุด ผ้าเช็ดหน้าผืนหนึ่งเปียกชุ่มไปหมดแล้ว
เสื้อผ้าบนตัวเฉินเหยี่ยก็เปียกโชกไปด้วยเหงื่อเย็น แนบติดลำตัวอย่างเหนอะหนะ
สวีลี่น่าทนดูไม่ไหวจนต้องหันหน้าหนี
ตอนเนตรโลหิตถูกใส่เข้าไปในเบ้าตาซ้าย เฉินเหยี่ยรู้สึกได้อย่างชัดเจนว่าเส้นประสาทบนลูกตากำลังขยับอยู่ในเบ้าตา
ความรู้สึกนี้ชวนให้ขนลุกจริง ๆ...
เมื่อสวีลี่น่าเห็นภาพนั้น ใบหน้าก็ซีดเผือดราวกระดาษ เธอรีบยกมือปิดปากแล้ววิ่งออกจากห้องเรียนไปอาเจียน
แม้แต่เถี่ยซือเองก็หน้าตาไม่สู้ดี
การผ่าตัดกินเวลานานถึง 5 ชั่วโมง
หลังหมอหลัวทำการผ่าตัดเสร็จ เขาแทบทรุดลงไปกองกับพื้น
“ขอบคุณ... หมอหลัว!”
เฉินเหยี่ยเอ่ยเสียงแหบ
หมอหลัวไม่พูดอะไร เพียงมองเฉินเหยี่ยด้วยสายตาราวกับมองสัตว์ประหลาด
นี่คือลำดับขั้นเหนือโลกงั้นเหรอ?
บ้าเอ๊ย... นี่มันไม่ใช่คนแล้ว!
นี่คือความคิดเดียวที่หมอหลัวมีในตอนนี้
เถี่ยซือหิ้วถังน้ำมันใบหนึ่งมาแล้วยัดใส่มือหมอหลัว
หมอหลัวมองเฉินเหยี่ยลึก ๆ อีกครั้ง ก่อนจะพาภรรยาออกจากห้องเรียนไป
“เหยี่ยจื่อ นาย... ไหวไหม?”
เฉินเหยี่ยกระตุกมุมปากเล็กน้อย แล้วตอบอย่างอ่อนแรงว่า “หัวนายหลุดแล้วยังมีชีวิตอยู่ได้ แค่นี้จะนับเป็นอะไร!”
“ฉันอยู่ลำดับขั้นไททัน นายเทียบไม่ได้หรอก!”
เฉินเหยี่ยถูกคำพูดของเถี่ยซือทำเอากลอกตาใส่ ก่อนจะพูดอย่างหงุดหงิดว่า “น้ำ!”
เถี่ยซือรีบส่งน้ำที่วางอยู่ข้าง ๆ ให้
สวีลี่น่าอาสารับหน้าที่ดูแลเฉินเหยี่ย
เธอเต็มใจคว้าโอกาสนี้ไว้มาก