บทที่ 146 ผมไม่ได้มีอคติกับอาชีพไหนทั้งนั้น
หลัวเทา หรือคุณหมอหลัว ปีนี้อายุ 43 ปี เดิมเป็นศัลยแพทย์ประจำโรงพยาบาลระดับสามเอแห่งหนึ่งในเมืองหรงเฉิง
ก่อนวันสิ้นโลก คุณหมอหลัวก็นับว่าเป็นคนที่ได้รับความเคารพ มีครอบครัวที่อบอุ่นกลมเกลียว ภรรยาเคยเป็นเพื่อนร่วมมหาวิทยาลัย ปัจจุบันเป็นอาจารย์อยู่ในมหาวิทยาลัยแห่งหนึ่ง
หน้าที่การงานราบรื่น ครอบครัวรักใคร่ปรองดอง
ยิ่งไปกว่านั้น ตลอดหลายปีที่ผ่านมา ไม่ว่าจะเป็นจรรยาบรรณแพทย์หรือความประพฤติส่วนตัวของคุณหมอหลัว ก็ไม่มีเรื่องไหนให้คนตำหนิได้ ดังนั้นในโรงพยาบาลเขาจึงมีชื่อเสียงดีอยู่ไม่น้อย
นอกจากงานจะยุ่งไปบ้างแล้ว ชีวิตแทบไม่มีเรื่องให้เสียดาย
แต่...การมาถึงของวันสิ้นโลกก็ยังเปลี่ยนเส้นทางชีวิตของผู้คนมากมาย ในจำนวนนั้นมีคุณหมอผู้เป็นที่เคารพคนนี้ด้วย
สิ่งเหนือธรรมชาติที่ปรากฏทั่วทั้งเมืองทำให้ทุกคนลนลาน
คุณหมอหลัวพาภรรยาหนีออกจากเมืองหรงเฉิง
อาศัยสถานะการเป็นหมอ เขาจึงแทรกตัวเข้าไปในกลุ่มคนที่กำลังจะออกจากเมืองหรงเฉิงได้สำเร็จ
แต่ยังไปได้ไม่ไกล คุณหมอหลัวก็ถูกพาตัวไปที่โรงเรียนประถมที่สอง
พอมาถึงโรงเรียนแห่งนี้ ทุกอย่างก็ดีไปหมด
ไม่ต้องกังวลว่าจะถูกสิ่งเหนือธรรมชาติโจมตี และไม่ต้องกังวลเรื่องอาหาร
ขอแค่เคลื่อนไหวอยู่ในเขตที่รองหัวหน้าบาทหลวงหลายท่านกำหนดไว้ โดยทั่วไปก็ไม่ต้องกลัวอันตราย
คุณหมอหลัวเคยพบเทพมรณะแห่งศาสนจักร เป็น “เทพ” ที่ทำให้เขาประทับใจมาก
“เทพ” คุ้มครองความปลอดภัยให้พวกเขา หลัวเทาจึงรู้สึกขอบคุณที่เธอปรากฏตัวขึ้นมาจริง ๆ
น่าเสียดายอย่างเดียวคือความสามารถที่มีติดตัวมาทั้งหมดกลับไม่มีโอกาสได้ใช้แล้ว
ศาสนจักรเทพมรณะมียาวิเศษชนิดหนึ่ง ใครก็ตามที่ดื่มเข้าไป อาการเจ็บป่วยต่าง ๆ ของคนทั่วไปก็จะหายไปอย่างน่าอัศจรรย์
เพราะอย่างนั้น วิชาแพทย์ทั้งชีวิตของคุณหมอหลัวจึงไม่มีโอกาสได้ใช้
ตอนนี้เขาเป็นเพียงคนธรรมดาที่สุดในหมู่ผู้รอดชีวิต
สิ่งเดียวที่ทำให้คุณหมอหลัวรู้สึกสบายใจขึ้นในวันสิ้นโลก ก็คือไม่ต้องผ่าตัดไม่รู้จบเหมือนแต่ก่อน