บทที่ 148 หมอกค่อย ๆ จางลง
“เสวี่ยฉิงตายแล้ว ในที่สุดเธอก็ตายเสียที!”
“ที่จริงฉันรู้มานานแล้วว่าเสวี่ยฉิงต้องตาย บางทีอีกไม่นานฉันก็คงต้องตายเหมือนกัน”
“ฉัน เสวี่ยฉิง อู๋เฉียง แล้วก็คนอีกตั้งมากมาย พวกเราหนีมาที่โรงเรียนแห่งนี้ด้วยกัน!”
“เมื่อเทียบกับคนอื่น พวกเราโชคดีกว่ามาก แต่เมื่อเทียบกับคนอื่น พวกเราก็โชคร้ายกว่ามากเช่นกัน”
“เพราะก่อนจะตาย พวกเราต้องทนกับความหวาดกลัวมากกว่าพวกเขา”
“ตอนที่หนีมาถึงโรงเรียนแห่งนี้ พวกเราเห็นหมึกยักษ์ตัวใหญ่ลอยอยู่กลางอากาศนอกโรงเรียน บนตัวมันมีใบหน้าอยู่ 8 หน้า ทั้งคนแก่ เด็ก วัยหนุ่มสาว และวัยรุ่น……”
“ฉันมองมันแค่แวบเดียว! มันก็รู้ตัวแล้ว พวกเราสามคนเลยหนีสุดชีวิต เสวี่ยฉิงถูกอู๋เฉียงผลัก แล้วก็ถูกหนวดของหมึกยักษ์ที่ไล่ตามมาทิ่มทะลุร่าง”
“น่าขำจริง ๆ ก่อนหน้านี้อู๋เฉียงยังแสดงความรู้สึกดี ๆ ต่อเสวี่ยฉิงอยู่เลย แต่พวกเขาอายุต่างกันมากเกินไป เสวี่ยฉิงไม่มีทางตอบตกลงแน่”
“ฉันกล้าพูดเลยว่าอู๋เฉียงตั้งใจแน่ ๆ! ก็เพราะเสวี่ยฉิงไม่ยอมรับรักเขานั่นแหละ!”
“ผู้ชายคนนี้ทั้งเจ้าเล่ห์และต่ำช้า”
“ที่ฉันเขียนบันทึกก็เพื่อจดจำธาตุแท้ของอู๋เฉียงเอาไว้ ให้คนในอนาคตได้เห็นว่าผู้ชายคนนี้เป็นคนยังไง”
บันทึกฉบับแรกจบลงเพียงเท่านี้
เฉินเหยี่ยกับฉู่เช่อสบตากัน ต่างก็รู้สึกว่า “อู๋เฉียง” ในบันทึกนี้ดูคล้ายอู๋เจี้ยนซานอยู่บ้าง
บางทีอาจเป็นคนเดียวกัน
“เสวี่ยหนานตามหาน้องสาวมาตลอด คงไม่ใช่เสวี่ยฉิงคนนี้หรอกนะ?”
“น่าจะ……อาจจะ……ไม่ใช่มั้ง!”
ทั้งสองอ่านต่อ
“วันที่ 20 ตุลาคม ปี 2030 สภาพอากาศ: หิมะตกหนัก!”
“วันนี้หิมะยังตกหนักอยู่ ในโรงเรียนมีคนตายต่อเนื่อง ตอนที่พวกเราหนีมาที่นี่ก่อนหน้านี้ ทุกห้องเรียนยังมีคนอยู่ แต่……”