บทที่ 168 แปรกายเป็นควันเขียว
ประตูม้วนส่งเสียงครืดคราด เมื่อเปิดออกก็เผยให้เห็นเด็กสาวสกปรกมอมแมมคนหนึ่ง อายุราว 20 ปี
เมื่อเห็นเฉินเหยี่ยกับฉู่เช่อ ปฏิกิริยาแรกในดวงตาของเด็กสาวกลับไม่ใช่ความระแวดระวังหรือหวาดกลัว แต่เป็นแววตาละโมบคล้ายหมาป่า
เหตุการณ์เกิดขึ้นเพียงชั่วครู่ สีหน้าเช่นนั้นปรากฏบนใบหน้าของเด็กสาวแค่ 0.1 วินาที ก่อนจะถูกซ่อนอย่างรวดเร็ว
ใบหน้าส่วนล่างของเธอถูกปิดไว้ด้วยหน้ากากอนามัยทำเอง ดูไม่ออกว่าเธอหน้าตาเป็นอย่างไร
เฉินเหยี่ยขมวดคิ้วเล็กน้อย
สีหน้าแบบนี้ดูไม่ค่อยถูกต้อง
ทั่วทั้งชุมชนเล็ก ๆ แห่งนี้ให้ความรู้สึกประหลาดอย่างบอกไม่ถูก
แต่เฉินเหยี่ยไม่ได้พูดอะไร เพียงปรายตามองฉู่เช่อ แม้สีหน้าและแววตาของฉู่เช่อจะไม่เปลี่ยนไป แต่เฉินเหยี่ยรู้ว่าอีกฝ่ายก็น่าจะเห็นสีหน้าของเด็กสาวเมื่อครู่เหมือนกัน
“ลุงเจิ้ง กลับมาแล้วเหรอคะ สองท่านนี้คือ...”
ตอนนี้รถของเฉินเหยี่ยจอดหันข้างตรงกับประตูม้วนพอดี เด็กสาวจึงมองเห็นคนนั่งอยู่ที่เบาะข้างคนขับ
“เสี่ยวฮวา สองท่านนี้คือคุณเฉินกับคุณฉู่ เป็นผู้เหนือธรรมชาติ!”
เมื่อได้ยินคำว่า “ผู้เหนือธรรมชาติ” แววตาของเด็กสาวก็หดเล็กลงเล็กน้อย ความละโมบก่อนหน้านี้ถูกซ่อนไว้ลึกกว่าเดิม คราวนี้ในดวงตาจึงมีแววระแวดระวังขึ้นมาบ้าง
เธอยังมองใบหน้าของเฉินเหยี่ยอยู่อีกหลายครั้ง เพราะดวงตาของเขาในตอนนี้ดูแปลกประหลาดเหลือเกิน
ตาซ้ายแดงฉาน ส่วนตาขวาขาวซีด
ถ้าบอกว่าดวงตาคู่นี้ไม่มีอะไรแปลกเลย ใครได้ยินก็คงไม่เชื่อ
ยิ่งเมื่อรวมกับสถานะผู้เหนือธรรมชาติของเฉินเหยี่ย ก็ยิ่งทำให้คนอดสงสัยไม่ได้