บทที่ 190 ลุงอาเป่า เสี่ยวหวัง ลาก่อน!
ไม่ว่าขบวนรถจะผ่านไปที่ใด เงาร่างพร่าเลือนซึ่งยืนอยู่สองข้างทางต่างก็หันกลับมามองพวกเขา
นอกจากเสียงยางบดถนน ก็ไม่มีเสียงอึกทึกอื่นใดอีก
ไม่มีใครพูดสักคน
เฉินเหยี่ยขับรถกระบะวันสิ้นโลกราวกับกำลังขับเครื่องบิน ส่วนตู้โดยสารบนกระบะก็โคลงเคลงไปมา หลายครั้งเกือบกระเด็นตกลงจากกระบะ
ถ้าตู้โดยสารตกจากกระบะไป การอัปเกรดก็คงล้มเหลวไปด้วย
กิ่งหลิวแผ่ขยายออกไป มัดตู้โดยสารไว้กับกระบะอย่างแน่นหนา
เมืองหมอกใหญ่ต้องเกิดเรื่องใหญ่ขึ้นแน่ ถ้าตอนนี้ไม่หนีไป บางทีต่อไปอาจต้องติดอยู่ที่นี่ตลอดกาล
ความเร็วของขบวนรถเพิ่มขึ้นเรื่อย ๆ
จนกระทั่งสิ่งปลูกสร้างสองข้างทางเริ่มห่างกัน หมอกก็จางลงเรื่อย ๆ
เฉินเหยี่ยถึงค่อย ๆ ลดความเร็วลง
ยังมีทาสหมอกอยู่!
แค่ไม่มากเท่าเดิมแล้ว
เฉินเหยี่ยถึงกับเห็นทาสหมอกตนหนึ่งมีรูปร่างคุ้นตาอยู่บ้าง ดูคล้ายผู้รอดชีวิตในขบวนรถก่อนหน้านี้
เขามองอีกฝ่ายเพิ่มอีกนิด ใบหน้าชายร่างผอมแห้งปรากฏขึ้นบนศีรษะที่ก่อรูปจากหมอกหนา เพียงวูบเดียวก็หายไป กลายเป็นปากที่กำลังร่ำร้องอย่างไร้เสียงอีกครั้ง
ทันใดนั้น เฉินเหยี่ยก็เห็นคนกลุ่มหนึ่งยืนอยู่ริมถนนไม่ไกลจากชายร่างผอมแห้ง
คนกลุ่มนั้นมีไม่มาก แค่สามถึงห้าคนเท่านั้น
เงาร่างหลังค่อมของคนที่ยืนอยู่หน้าสุดทำให้เฉินเหยี่ยจำได้ทันที
ลุงอาเป่า!
ตอนนี้ลุงอาเป่ายืนหลังค่อมอยู่ริมถนน ศีรษะที่ก่อรูปจากหมอกหนาไร้สีหน้าอย่างมนุษย์
มีเพียงดวงตาแก่ชราที่ดูเหมือนมองทะลุเรื่องราวในโลกปรากฏขึ้นเป็นครั้งคราว พร้อมกับปากที่กำลังร่ำร้อง
ข้างลุงอาเป่ายังมีร่างหมอกอีกร่างหนึ่งที่ดูผอมบางและไม่สูงนัก
แม้ใบหน้าจะเป็นเพียงกลุ่มหมอก
แต่เฉินเหยี่ยก็มั่นใจว่า นั่นคือเสี่ยวหวัง ผู้ช่วยของขบวนรถ
แม้เสี่ยวหวังจะเป็นผู้ช่วยของขบวนรถ แต่เฉินเหยี่ยไม่เคยได้ยินว่าหมอนี่ใช้อำนาจในตำแหน่งไปรังแกคนธรรมดา