อู่เยว่บนรถไม่อยู่นิ่ง ตลอดทางเอาแต่ด่าคน ด่าฟ้าด่าดิน ด่าพ่อแม่ที่ตัวเองฆ่า ด่าพี่ชายแท้ ๆ ของตัวเอง และด่าตำรวจที่จับเขา
ราวกับว่าเขาเป็นคนที่น่าสงสารที่สุดในโลก
กว่าจะกลับถึงสถานีตำรวจก็ดึกมากแล้ว ถังกั่วกับอีกสองคนเหนื่อยล้าทั้งกายและใจ แทบไม่มีแรงเหลือจะสอบปากคำด้วยซ้ำ
แต่ถังกั่วไม่คิดเลยว่าซ่งสิงจื่อจะรอเธออยู่ตลอด เขายืนอยู่ข้างรถของเธอมาไม่รู้ว่านานแค่ไหนแล้ว
ตอนแรกถังกั่วยังไม่แน่ใจว่าเป็นเขา จนกระทั่งเขาหันกลับมา ทั้งคู่สบตากัน ถังกั่วถามอย่างแปลกใจว่า “ดึกขนาดนี้แล้ว ทำไมคุณยังไม่กลับล่ะ”
ซ่งสิงจื่อตอบอย่างตรงไปตรงมาว่า “รอคุณ”
ถังกั่วกะพริบตาปริบ ๆ แล้วพูดอย่างจนใจว่า “ไม่ใช่มั้ง คุณผู้ชาย ถึงจะอาศัยรถกลับด้วย ก็ไม่เห็นต้องหน้าด้านขนาดนี้เลย”
ยอมกลับบ้านดึกเพื่อประหยัดค่ารถหนึ่งเที่ยวเนี่ยนะ
แบบนั้นมันผิดจุดประสงค์ไปหน่อยแล้ว
ซ่งสิงจื่อชะงักไป ก่อนจะมองถังกั่วอย่างทั้งขำทั้งจนใจแล้วอธิบายว่า “ผมไม่ได้อาศัยรถคุณกลับ”
“ถ้าไม่ได้อาศัยรถฉันกลับ แล้วมายืนรอฉันทำไม”
คำถามนี้ทำเอาซ่งสิงจื่อตอบไม่ถูกจริง ๆ
เขาเองก็ไม่รู้ว่าทำไมถึงอยากรอ
เขาแค่คิดว่า ถ้าถังกั่วกลับจากรุ่ยลี่ เธอต้องกลับมาที่สถานีตำรวจก่อนแน่ ๆ จึงอยู่รอตรงนี้โดยไม่รู้ตัว คิดว่าถ้าเธอกลับมาแล้ว เขาคงจะสบายใจขึ้น
แต่เขาก็บอกไม่ได้เหมือนกันว่าทำไมถึงรู้สึกแบบนั้น
เขาจึงเกาหัว แล้วคิดหาเหตุผลแปลก ๆ ขึ้นมาอ้างว่า “ยายรู้ว่าพวกเราทำงานที่เดียวกัน ถ้าผมกลับไปคนเดียว ก็ไม่รู้จะอธิบายกับยายยังไง”