เขาเป็นพี่ชายแท้ ๆ เพียงคนเดียวของอู่เยว่ และเป็นคนที่คุ้นเคยกับบ้านหลังนี้มากที่สุดรองจากฆาตกร
ตัวอักษรบนหน้าจอโทรศัพท์สะท้อนชัดเจนอยู่ในดวงตา ราวกับเครื่องหมายปลิดชีพ
อู่เฉาตื่นเต้นจนริมฝีปากกระตุก ฟันกระทบกันกึก ๆ เขาพยักหน้าให้ถังกั่วอย่างลนลาน แววตาเต็มไปด้วยความหวาดกลัว
ตำรวจเตรียมจับกุมอู่เยว่แล้ว แสดงว่าต้องพบหลักฐานเข้าแล้วแน่ ๆ
ถ้าอู่เยว่เป็นคนฆ่าพ่อแม่จริง ต่อให้เป็นน้องชายแท้ ๆ ของเขา เขาก็จะส่งเข้าคุกโดยไม่ลังเล!
ถังกั่วปล่อยมือ ถอยไปยืนหลบในเงามืดของทางเดิน ก่อนยกมือส่งสัญญาณให้ทุกคนเงียบและซ่อนตัว
เฉียวซือหนัวแนบตัวเข้ากับกำแพงทันที กลั้นหายใจไว้ ตำรวจท้องถิ่นสองนายเกร็งไปทั้งตัว มือขวาเอื้อมไปจับกระบองที่เอวโดยไม่รู้ตัว ส่วนเว่ยรั่วเฟยยืนเฝ้าตรงปากบันได ปิดทางหนีเพียงทางเดียวไว้ สายตาจับจ้องประตูเหล็กกันขโมยที่ปิดสนิทตลอดเวลา ไม่กล้าประมาทแม้แต่น้อย
ไม่รู้ว่าเพื่อนบ้านมองเห็นตำรวจผ่านตาแมวหรือเปล่า แม้แต่เสียงโทรทัศน์จากห้องข้าง ๆ ก็เงียบลงในตอนนั้น
อู่เฉาสูดหายใจลึก ยกมือขึ้นเคาะประตูทั้งที่ยังสั่น
“อู่เยว่ เปิดประตู พี่เอง”
ด้านในไม่มีความเคลื่อนไหวใด ๆ
ความเงียบงันดำเนินต่อไปเต็มสามวินาที
ในจังหวะที่เส้นประสาทของทุกคนตึงเครียดถึงขีดสุด เสียงฝีเท้าเนิบช้าก็ดังมาจากในบ้าน
เสียงของอู่เยว่ดังลอดผ่านบานประตูมา ฟังดูไม่ค่อยพอใจนัก “จู่ ๆ กลับมาทำไม? ฉันไม่ได้บอกหรือไงว่าวันนี้ไม่ต้องมา”