“แค่เพราะเรื่องแบบนี้ นายถึงตัดสินใจฆ่าพวกเขาเหรอ?” กู้ไค้ขมวดคิ้วแน่น
ไหล่ของอู่เยว่สั่นระริก คล้ายกำลังร้องไห้ “ตอนนั้น...ผมอยากหาแฟนสักคน แต่ผู้หญิงสมัยนี้ ถ้าคุณไม่มีเงิน ใครจะยอมคบกับคุณล่ะ? ผมก็เลยไปขอเงินพ่อแม่ พอขอบ่อยเข้า พวกเขาก็ไม่ให้ ผมเลยไป...ผมไปกู้เงินนอกระบบ...”
เสียงหัวเราะเยาะของถังกั่วดังขึ้นอย่างไม่มีปี่มีขลุ่ย อู่เยว่เงยหน้ามองเธอแวบหนึ่ง แต่พอสบเข้ากับดวงตาเย็นเยียบราวน้ำแข็งของถังกั่วก็รีบก้มหน้าลงทันที
ถังกั่วกอดอก “สรุปแล้วก็เพราะเงิน สี่แสนที่หายไปนายเป็นคนเอาไปใช่ไหม?”
อู่เยว่ไม่พูดต่อ เพียงก้มหน้าเงียบ
ท่าทางเหมือนยอมรับกลาย ๆ
ถังกั่วกวาดตามองเขาอย่างเฉียบคม ก่อนถามต่อ “เล่าขั้นตอนที่นายลงมือทั้งหมดมาให้ฟัง”
อู่เยว่เลียริมฝีปาก ก้มหน้าพูดช้า ๆ “หลังจากหวังหงหวียุให้ผมคิดฆ่าคน เขาก็เริ่มทยอยซื้ออุปกรณ์ ของพวกนั้นเขาไปซื้อเองตามร้าน พอฆ่าคนแล้ว เขาก็บังคับให้ผมช่วยเขาชำแหละศพ ถ้าผมไม่ทำ เขาก็จะฆ่าผมด้วย”
--
หวังหงหวีขยี้มือไปมา กุญแจมือสีเงินกระทบกันจนเกิดเสียง เขาสะอื้นพูดว่า “ผมไม่รู้อะไรเลย วันนั้นพอกลับบ้านก็เห็นว่าพวกเขาสองคนตายแล้ว อู่เยว่บอกว่าบ้านเป็นของผม อุปกรณ์ก็เป็นของที่ผมช่วยซื้อมา ตำรวจจะมองว่าผมเป็นผู้สมรู้ร่วมคิดแล้วประหารผม...เขาให้ผมช่วยชำแหละศพด้วย ตอนแรก...ตอนแรกเราคิดจะทอดเนื้อให้เป็นเศษ ๆ แล้วเอาไปทิ้งเป็นขยะเศษอาหาร แต่เขาบอกว่าทำแบบนั้นช้าเกินไป ก็...ก็เลยเอามาให้พวกคุณกิน...”