ถังกั่วจ้องเขาด้วยสายตาประหลาด มือที่ถือไฟแช็กก็ไม่ยอมยื่นให้
ในสายตาเธอ ซ่งสิงจื่อเป็นคุณชายผู้มั่งคั่งที่สะอาดสะอ้าน เรื่องสูบบุหรี่ดื่มเหล้าอะไรพวกนั้นไม่เกี่ยวข้องกับเขาเลยสักนิด
แต่ตอนนี้เขากลับมานั่งยอง ๆ ข้างกำแพงกับเธอ เพื่อหัดสูบบุหรี่
บ้าไปแล้วหรือไง?
ถังกั่วขมวดคิ้วทันที “ซ่งสิงจื่อ คุณเป็นอะไรหรือเปล่า? เมื่อกี้ยังบอกฉันว่าสูบบุหรี่เป็นอันตรายต่อสุขภาพ แล้วตอนนี้กำลังทำอะไรอยู่?”
ซ่งสิงจื่อมองเข้าไปในดวงตาของถังกั่วอย่างจริงจัง “เพราะผมไม่เข้าใจว่าทำไมคนถึงยังทำสิ่งนี้ทั้งที่รู้อยู่แล้วว่ามันไม่ดี ในเมื่อไม่เข้าใจ ผมก็ทำได้แค่ทดลองด้วยตัวเอง สัมผัสมัน แล้วทำความเข้าใจ”
ทันใดนั้น รอบข้างราวกับเหลือเพียงเสียงจักจั่นกับเสียงใบไม้เสียดสีกันยามสายลมพัดผ่าน
ราวกับสิ่งที่ซ่งสิงจื่อพูดถึงไม่ใช่บุหรี่ แต่เป็นเธอ
แต่ถังกั่วก็หลุดออกจากความรู้สึกนั้นได้อย่างรวดเร็ว เธอคาบบุหรี่ไว้พลางเก็บไฟแช็กลงกระเป๋า แล้วพูดอย่างไม่สบอารมณ์ว่า “ประสาทหรือไง อย่ามาหาว่าฉันพาคุณเสียคนทีหลังก็แล้วกัน ฉันไม่ให้หรอก อยากสูบก็ไปซื้อไฟแช็กเอง”
พูดจบ ซ่งสิงจื่อก็ลุกขึ้นเดินเข้าไปในร้านชำอีกครั้ง ซื้อไฟแช็กมาจริง ๆ แล้วจุดบุหรี่ต่อหน้าถังกั่ว
แต่เพราะสูบไม่เป็น เขาใช้เวลานานกว่าจะจุดบุหรี่ติด พอสูดควันเข้าปากก็ไม่รู้ว่าจะกลืนลงปอดอย่างไร จึงพ่นออกมาตามสัญชาตญาณ ทั้งยังสำลักจนไอไม่หยุด
สำลักจนน้ำตาไหลออกมา
ถังกั่วเห็นแล้วขำ หัวเราะอยู่หลายครั้ง ก่อนจะหยิบถุงขนมที่เขาซื้อมาก่อนหน้านี้มาเปิด แล้วหยิบอมยิ้มแท่งหนึ่งยื่นให้ “คุณเหมาะกับกินอันนี้มากกว่า”