หลินเฟิงรับช่วงควบคุมระบบหลังบ้านของโทรศัพท์ทันที นิ้วเคาะแป้นพิมพ์รัว สีหน้าค่อย ๆ เคร่งขรึมลง
“พี่กั๋ว หาไอพีที่แม่นยำไม่ได้ครับ”
เขาเงยหน้าขึ้น น้ำเสียงหนักอึ้ง “อีกฝ่ายระมัดระวังมาก ใช้ที่อยู่พร็อกซีเสมือนจากต่างประเทศตลอดทาง ปกปิดตำแหน่งจริงไว้ทั้งหมด ระบุได้แค่คร่าว ๆ ว่าอยู่ในเขตเต๋อหง แต่ติดตามตำแหน่งที่แน่นอนไม่ได้ครับ”
ถังกั่วขมวดคิ้ว รู้สึกเหนือความคาดหมายอยู่บ้าง
เห็นได้ชัดว่าฆาตกรคนนี้ฉลาดและรอบคอบมาก
อาวุธสังหารคือหญ้าอู่ที่พบได้ทั่วไปบนภูเขา ส่วนสถานที่ลงมือก็อยู่ในป่าลึก หากตอนนั้นถังกั่วกับซ่งสิงจื่อไม่กล้าเดินเข้าไปในป่าทึบ ศพนี้ก็อาจไม่มีใครพบเจอ
อีกทั้งยังคอยชักนำให้พ่อแม่ของผู้ตายคิดว่าลูกสาวยังมีชีวิตอยู่
แถมยังเชี่ยวชาญด้านคอมพิวเตอร์อีกด้วย
แต่เรื่องนี้กลับต่างจากข้อสรุปที่พวกเขาวิเคราะห์ไว้มาก ว่าฆาตกรอาศัยอยู่แถวภูเขาเถาจื่อ
ชาวบ้านแถวภูเขาเถาจื่อส่วนใหญ่หาเลี้ยงชีพด้วยการเก็บสมุนไพรกับเห็ด ถ้ามีความสามารถขนาดนี้ จะทนอยู่ในหุบเขาลึกไปทำไม
ปัญหาจึงย้อนกลับไปสู่จุดเริ่มต้นอีกครั้ง
“ถ้าอย่างนั้น พวกคุณก็ไม่รู้เหมือนกันใช่ไหมว่าเธอมาที่เต๋อหงเพื่อตามหาใคร”
โจวเว่ยเต๋อก้มหน้าลงอย่างรู้สึกผิด ใช้มือบังปากเพื่อซ่อนความโศกเศร้าอย่างสุดซึ้ง ก่อนจะพูดเสียงสะอื้น “เธอบอกว่าจะมายูนนานตั้งแต่กลับจากเรียนที่อังกฤษ ผมกับแม่ของเธอต่างก็ยุ่ง เลยไม่ได้ใส่ใจ ถ้าพวกเราห้ามเธอไว้ เรื่องทั้งหมดก็คงไม่เกิดขึ้น...”
พอหยวนไห่อิงได้ยินคำพูดนั้น ก็เหมือนมีบางอย่างถูกกระตุ้น เธอผุดลุกขึ้นทันที ก่อนที่ทุกคนจะทันตั้งตัวก็ยกมือขึ้นตบหน้าตัวเอง เสียงดังเพียะ ๆ ต่อเนื่องกัน