ถังกั่วสบถออกมาโดยไม่รู้ตัว จากนั้นก็สูดหายใจลึกเฮือกหนึ่งแล้วอ่านต่อ
ในถุงมีชิ้นส่วนร่างกายมนุษย์ที่ถูกสับเป็นท่อน ๆ อยู่เต็มไปหมด มีเกลือจำนวนมากโรยอยู่ข้างใน ใช้ดองชิ้นส่วนเหล่านั้นไว้ คงเพื่อป้องกันไม่ให้เน่าเปื่อยจนส่งกลิ่น
ถังกั่วฝืนกลั้นความคลื่นไส้ แล้วเปิดกล่องใบอื่น ๆ ต่อไป ภายในล้วนเป็นแขนขาที่ถูกตัดขาด เพราะวางทิ้งไว้นานเกินไปจึงดำคล้ำและเหี่ยวย่น
เธอขมวดคิ้วมองกล่องใบใหญ่หลายใบตรงหน้า แล้วพูดกับซ่งสิงจื่อว่า “นี่มันศพของกี่คนกันเนี่ย?”
ซ่งสิงจื่อรีบเดินเข้ามา ยื่นมือหยิบชิ้นส่วนแขนขาทั้งหมดออกจากกล่อง เปรียบเทียบแล้วแยกประเภทวางเรียงกัน ถังกั่วอาศัยจังหวะที่เขากำลังจัดหมวดหมู่ ลุกขึ้นเดินไปดูตู้แช่แข็งที่อยู่ข้าง ๆ
เธอไม่ได้จำบทเรียนเมื่อครู่เลยสักนิด ไม่ได้เตรียมใจไว้แม้แต่น้อย แล้วก็เปิดตู้แช่แข็งออกตรง ๆ
ในตู้แช่แข็งมีศีรษะมนุษย์สองหัวที่จ้องตรงมาที่เธอ
“อ๊ากกกก!”
ถังกั่วคิดว่าตัวเองกล้าหาญ แต่พอเห็นภาพตรงหน้าก็ยังสะดุ้งตกใจ
เธอกุมหน้าอก หายใจหอบถี่ คิดในใจว่าโชคดีที่ตอนนี้เป็นเวลากลางวัน ถ้าเป็นกลางคืนคงขวัญหนีดีฝ่อไปแล้ว
ซ่งสิงจื่อตกใจกับเสียงกรีดร้องของเธอ รีบลุกเดินเข้ามา พอเห็นศีรษะในตู้แช่แข็ง คิ้วก็ขมวดแน่นยิ่งกว่าเดิม
เขาเม้มริมฝีปากบางเป็นเส้นตรงแล้วพูดว่า “ดูท่าจะมีคนตายสองคน”
ดูจากศีรษะแล้ว ผู้เสียชีวิตเป็นชายหญิงวัยกลางคนสองคน
ถังกั่วกุมหน้าอกแล้วขย้อนอยู่ครู่หนึ่ง พอหันไปเห็นแขนขาที่ถูกตัดขาดเกลื่อนพื้นก็สะดุ้งอีกครั้ง คราวนี้เธอหลับตาปี๋ จับแขนซ่งสิงจื่อไว้เพื่อพยุงตัวเอง แล้วพูดว่า “โหดเหี้ยมเกินไปแล้ว!”