เฉียวซือหนัวพยักหน้าแล้วรีบลงมือทันที
นิ้วมือเคาะแป้นพิมพ์อย่างรวดเร็ว ระบบเบื้องหลังก็ดึงแฟ้มประวัตินักเรียนและรายชื่อห้องเรียนของรุ่นก่อน ๆ ขึ้นมาอย่างฉับไว
รายชื่อคนแน่นขนัดบนหน้าจอไหลผ่านไปเป็นแถว ๆ
“หวังหงหวีเรียนมัธยมต้นที่โรงเรียนธรรมดาในเขตชานเมือง ตอนนั้นห้อง ม.2/4 ที่เขาเรียนมีคนหลากหลายพอสมควร คงต้องใช้เวลาสักหน่อย”
เฉียวซือหนัวคัดกรองไปพลางอ่านออกเสียงไปพลาง “ทั้งห้องมีสี่สิบห้าคน ฉันจะคัดคนที่ย้ายออกไปต่างถิ่น เสียชีวิต และมีประวัติติดคุกออกก่อน...”
ระหว่างที่เฉียวซือหนัวยังคัดกรองรายชื่อผู้ต้องสงสัยอยู่ เว่ยรั่วเฟยกับหลินเฟิงก็รีบร้อนวิ่งเข้ามาจากด้านนอก
เว่ยรั่วเฟยก้าวเข้ามาก็ตะโกนลั่น “เจอแล้ว!”
หลินเฟิงรีบอธิบายตาม “เจอญาติของผู้เสียหายแล้ว”
อีกสามคนหันไปมองทั้งคู่ทันที ถังกั่วถามว่า “คนอยู่ที่ไหน?”
หลินเฟิงตอบว่า “เพิ่งยืนยันศพเสร็จ ตอนนี้อยู่ที่ห้องพัก จะไปสอบปากคำเลยไหมครับ?”
ถังกั่วลุกขึ้นทันที “หลินเฟิง ไปกับฉัน”
เว่ยรั่วเฟยเบิกตากว้าง “ทำไมไม่ใช่ผมล่ะ?”
กู้ไค้ยิ้มพลางนั่งลงที่โต๊ะของตัวเอง “นายไปก็เอาแต่จ้องหัวหน้าถังน่ะสิ”
เว่ยรั่วเฟยเกาหัวอย่างเขิน ๆ “ก็พี่กั๋วสวยนี่นา”
เฉียวซือหนัวอดหัวเราะออกมาไม่ได้
อีกด้านหนึ่ง ภายในห้องพัก
พี่น้องอู่เฉากับอู่เยว่นั่งเคียงข้างกัน ทั้งคู่ร้องไห้ อู่เฉาเป็นพี่ชายจึงเก็บอารมณ์ได้มากกว่า ส่วนน้องชายร้องไห้แทบขาดใจ ไม่อาจยอมรับความจริงนี้ได้เลย
ตอนทั้งสองเข้าไป อู่เย่เศร้าเสียใจจนควบคุมอารมณ์ไม่อยู่ ถึงกับร้องไห้พลางทุบโต๊ะ