เห็นสถานการณ์เป็นแบบนี้ หยางจั่วก็ไม่อยากไปหาเรื่องถังกั่ว จึงหันหลังวิ่งหนีไปทันที
พอคนนอกไปแล้ว ถังกั่วก็ปล่อยหัวเว่ยรั่วเฟย ก่อนหันไปหยิบรายงานเล่มหนึ่งจากมือเฉียวซือหนัว แล้วเอ่ยกับเธอด้วยน้ำเสียงอ่อนโยนว่า “ทำแบบไหนแล้วสบายใจก็ทำแบบนั้น ไม่ต้องสนใจว่าคนอื่นจะพูดอย่างไร ความรู้สึกของตัวเองสำคัญที่สุด”
เฉียวซือหนัวมองถังกั่วด้วยสีหน้าซาบซึ้งใจ แล้วยิ้มตอบว่า “ค่ะ พี่กั๋ว ฉันรู้แล้วค่ะ”
เว่ยรั่วเฟยทำหน้าเศร้าพลางบ่นพึมพำว่า “ตอนนี้ผมรู้สึกไม่ค่อยดีเลยนะ”
สิ้นเสียง ถังกั่วก็วางกองบันทึกปากคำและรายงานจำนวนมากลงบนโต๊ะเขาเสียงดังโครม แล้วกล่าวว่า “จัดการให้เรียบร้อย พรุ่งนี้เช้ามารายงานฉัน”
เว่ยรั่วเฟยมองกองรายงานตรงหน้าที่แทบจะบดบังใบหน้าเขาจนมิด อยากร้องไห้แต่ไม่มีน้ำตา
กู้ไค้ยิ้มพลางส่ายหน้า “ปากพาจนจริง ๆ นะ”
——
ตอนหกโมงเย็น หน่วยหกทำงานล่วงเวลากันทั้งหน่วย ถังกั่วส่งข้อความหาซ่งสิงจื่อล่วงหน้า บอกเขาว่าวันนี้เธอจะกลับเอง ไม่ต้องรอ
ซ่งสิงจื่อมองข้อความ สีหน้าไม่เปลี่ยนแปลง เพียงแค่เลี้ยวไปยังตลาดกลางคืนบนถนนข้าง ๆ
ครึ่งชั่วโมงต่อมา เขาก็ถือของกินเล่นกองใหญ่เดินเข้ามาในห้องทำงานของหน่วยหก
ทุกคนทำงานล่วงเวลาจนทั้งเหนื่อยทั้งหิว พอได้กลิ่นอาหารหอม ๆ ก็พลันกระปรี้กระเปร่า เงยหน้ามองไปทางประตู
ซ่งสิงจื่อยิ้มบาง ๆ พลางแกว่งถุงอาหารในมือ “เอาของมาเยี่ยมพวกคุณน่ะ”
“เยี่ยมไปเลย! เมื่อกี้ท้องผมร้องแล้ว!” เว่ยรั่วเฟยพุ่งเข้าไปรับถุงหลายใบโดยไม่เกรงใจ แล้วกล่าวอย่างจริงใจว่า “ขอบคุณนะพี่ชาย!”
เฉียวซือหนัวกลืนน้ำลาย รับมันฝรั่งทอดที่เว่ยรั่วเฟยส่งให้ แล้วหันไปยิ้มให้ซ่งสิงจื่อ “หมอซ่งใจดีจริง ๆ ทั้งสูงทั้งหล่อ แถมยังเอาใจใส่ขนาดนี้ ไม่รู้ว่าใครจะโชคดีได้เป็นแฟนคุณนะคะ”