หลานเฟยยังไม่ทันตั้งตัว ตอนกำลังจะเดินออกไปก็ชะงักกึก
เธอเบิกตากว้าง มองถังกั่วด้วยความยินดี อยากจะแสดงความตื่นเต้นออกมา แต่ก็กลัวจะทำให้เธอตกใจ จึงได้แต่กำเสื้อบริเวณอกตัวเองแน่น น้ำตาคลอแล้วพยักหน้า
“เอ๊ะ! งั้น...งั้นลูกพักผ่อนเร็ว ๆ นะ พรุ่งนี้อยากกินอะไร แม่ทำให้”
เธอรู้ว่าถังกั่วไม่เคยยอมเรียกเธอว่าแม่ เด็กคนนี้ใช้ชีวิตของตัวเองมาถึงยี่สิบแปดปี จู่ ๆ ก็มีแม่ขึ้นมาคนหนึ่ง ย่อมรู้สึกกระอักกระอ่วนอยู่บ้าง เธอจึงไม่ถือสาหากถังกั่วจะไม่เรียก
แต่พอได้ยินคำนี้จริง ๆ ก็ยังรู้สึกดีใจอยู่ดี
เห็นหลานเฟยดีใจขนาดนั้น ถังกั่วกลับรู้สึกผิดขึ้นมา จึงพูดว่า “ของที่คุณทำ หนูกินได้หมดเลย”
หลานเฟยปาดน้ำตาที่หางตาอย่างมีความสุข พยักหน้าแล้วยิ้ม ก่อนจะเดินออกจากหน้าห้องของเธอไป
หลังจากนั้นถังกั่วก็แทบไม่ได้เข้าไปยุ่งกับคดีของถังจื้อหมิงอีก อย่างไรเสีย สิ่งที่เธอควรทำและทำได้ก็ทำไปหมดแล้ว หากยังเข้าไปยุ่งอีกก็จะผิดระเบียบของสถานีตำรวจ
สู้พักอยู่บ้าน รอให้คนในทีมสืบสวนจนกระจ่างแล้วค่อยว่ากันดีกว่า
แต่ไม่รู้ว่าสวรรค์เมตตาเธอ หรือทนเห็นเธอว่างไม่ได้กันแน่ เพิ่งตัดสินใจแน่วแน่ว่าจะพักผ่อนอยู่บ้านให้ดี พอหันมาอีกทีสถานีก็แจ้งว่าพบโทรศัพท์ที่หวังฟู่ทำหายแล้ว
ข้อสงสัยที่มีต่อหลานเฟยและคนทั้งครอบครัวจึงถูกลบล้าง
เธอจำต้องกลับไปทำงานแล้ว
ตอนที่ได้รับข่าว เธอกำลังกินมื้อเช้า ซาลาเปาไส้เนื้อชั้นดีคำหนึ่งยังคาอยู่ในปาก พอเห็นหนังสือแจ้งให้กลับเข้ารับตำแหน่ง เธอก็ยิ้มไม่ออก