เงียบสนิท
ทั้งด้านในและด้านนอกห้องสอบสวนตกอยู่ในความเงียบอันชวนพิกล
เฉินเจียเหวยรู้ตัวว่าพูดจารุนแรงไปหน่อย จึงก้มหน้าลงอย่างกระอักกระอ่วน แทบอยากจะมุดลงไปในรอยแยกบนพื้นเสียเดี๋ยวนั้น
หลินเฟิงกัดริมฝีปากล่าง กลั้นเสียงหัวเราะไว้ แล้วบอกตัวเองว่าทุกคนล้วนเป็นมืออาชีพ!
ถังกั่วทำราวกับไม่มีอะไรเกิดขึ้น แล้วถามเสียงเย็นว่า “ครั้งสุดท้ายที่คุณเจอเขาคือเมื่อไหร่?”
เห็นได้ชัดว่าเฉินเจียเหวยยอมแพ้แล้ว น้ำเสียงเต็มไปด้วยความจนใจ “สามวันก่อน...”
“ทำอะไรกัน?”
เฉินเจียเหวยเริ่มหมดความอดทน เขาเลียริมฝีปากแล้วพูดว่า “จะทำอะไรได้อีกล่ะ? ก็ทำเรื่องที่คนรักกันเขาทำกันน่ะสิ!”
ในเมืองเล็ก ๆ ที่ไม่ได้เปิดกว้างนัก หลินเฟิงอดรู้สึกนับถือความคิดที่เปิดกว้างของเฉินเจียเหวยขึ้นมาไม่ได้
ถังกั่วพินิจเฉินเจียเหวย เมื่อแน่ใจว่าเขาไม่ได้โกหกก็เอ่ยแซวว่า “งั้นคุณก็ชอบได้ทั้งสองเพศสินะ?”
เฉินเจียเหวยถามกลับว่า “ชอบได้ทั้งสองเพศแล้วผิดกฎหมายหรือไง?”
ถังกั่วยิ้มพลางส่ายหน้า “เรื่องนี้...ประเทศเราไม่ได้หัวโบราณขนาดนั้นหรอก”
จากนั้นเธอก็เลื่อนรูปของซุนเยว่ไปให้เฉินเจียเหวยดู พร้อมจ้องสีหน้าของเขาไม่วางตา แล้วพูดว่า “ประมาณห้าทุ่มเมื่อสามวันก่อน เขาเสียชีวิตแล้ว”
ถังกั่วจับตาดูปฏิกิริยาของเฉินเจียเหวย พอได้ยินข่าวว่าซุนเยว่ตายแล้ว รูม่านตาของเขาก็เบิกกว้างขึ้นชั่วขณะ ก่อนจะแสดงความไม่อยากเชื่อ และสุดท้ายก็กลายเป็นความสงสัย “ตายแล้วเหรอ? ตอนผมกลับเขายังสบายดีอยู่เลยนะ”