ตอนถังกั่วเดินออกมา แผลที่ขาถูกดึงจนเจ็บ เธออดทนมาตลอด ไม่กล้าส่งเสียง พอออกจากประตูก็เห็นซ่งสิงจื่อยืนรอเธออยู่ข้างรั้ว
“เจ็บมากไหม? ให้ผมแบกลงไปไหม?”
ถังกั่วกำลังจะส่ายหน้า แต่เพิ่งขยับก็รู้สึกถึงความเจ็บที่แผลถูกดึงรั้ง จึงมองซ่งสิงจื่ออย่างลำบากใจ “คุณอย่าทำฉันตกก็แล้วกัน”
ซ่งสิงจื่อหัวเราะเบา ๆ แล้วย่อตัวลงตรงหน้า รอจนเธอพาดตัวบนหลังเขาอย่างมั่นคงแล้วค่อยเดินลงไปข้างล่าง
แก้มของถังกั่วแนบใกล้ใบหูของเขา เธอสังเกตเห็นว่าติ่งหูของเขาแดงมาก
เธอถามเสียงเบา “คุณแพ้เหรอ?”
ซ่งสิงจื่อไม่เข้าใจว่าเธอหมายถึงอะไร “อะไรนะ?”
“ทำไมหูคุณแดงขนาดนี้?”
ร่างกายของซ่งสิงจื่อตึงขึ้นเล็กน้อย เขาตอบอย่างอ้ำอึ้งว่า “อาจจะแพ้ช่วงเปลี่ยนฤดูมั้ง...”
ถังกั่วรู้สึกสงสัยอยู่ในใจ อากาศช่วงเปลี่ยนฤดูในยูนนานอุณหภูมิไม่ได้ต่างกันมากไม่ใช่เหรอ? แค่นี้ก็ปรับตัวไม่ได้ด้วยหรือ?
บางทีร่างกายคนทางเหนืออาจไม่เหมือนกันก็ได้
คืนนั้นถังจื่อหาวหาทนายได้ทันที แถมยังเป็นคนรู้จักกันด้วย
เซียชวนเปิดสำนักงานทนายความของตัวเองแล้ว คดีนี้นับเป็นงานแรกของสำนักงาน เขาจึงรีบขับรถมาที่ตรอกเล็กทันที
แต่ยังไม่ทันได้ทักทายถังกั่ว ถังจื่อหาวก็รีบร้อนลากเขาขึ้นไปชั้นบน ทั้งสองคนปรึกษากันว่าจะฟ้องร้องอย่างไร และจะเก็บหลักฐานอย่างไร
โชคดีที่วันนี้หลานเฟยไม่อยู่ ถังกั่วกินยาแล้วก็เตรียมตัวพักผ่อน
ในความฝัน เธอเหมือนได้ยินใครบางคนร้องไห้ แต่เสียงขาด ๆ หาย ๆ เธอไม่ได้ใส่ใจและนอนต่อ