ทันทีที่เสียงพูดจบลง ตรอกเล็กก็เงียบสงัดผิดปกติ เหลือเพียงเสียงใบไม้ไหวตามแรงลม
กับเสียงหัวใจของถังกั่วเอง
คำว่า...ลูกสาวของเธอหมายความว่าอย่างไร?
เธอมองหญิงสาวที่ยืนปกป้องเธออยู่ตรงหน้าอย่างเหม่อลอย
เมื่อนึกย้อนกลับไปเมื่อหลายเดือนก่อน ตอนที่เพิ่งพบหลานเฟย เธอยังเป็นหญิงชาวเจียงหนานผู้สุภาพอ่อนโยนและสง่างาม แต่ตอนนี้ใบหน้าเปื้อนคราบน้ำตา มือถือกรรไกรข่มขู่คนอย่างเกรี้ยวกราด
ลูกสาว? ใครคือลูกสาวของเธอ?
เธอไม่เข้าใจเลย เธอ...ไม่เข้าใจจริง ๆ...
ถังจื้อหมิงหัวเราะเยาะสองสามครั้ง ใช้ท่อนเหล็กชี้ไปที่หลานเฟยแล้วพูดว่า “คิดว่าพอเราหย่ากันแล้ว ฉันจะไม่กล้าตีเธอหรือไง? เรื่องที่เธอเอาของขว้างใส่ฉันวันนั้น ฉันยังจำได้ดี”
“จำไว้ก็ดี! อย่างมากฉันก็ตายพร้อมกันกับแก!”
เพราะทั้งตื่นเต้นและหวาดกลัว น้ำตาของเธอจึงไหลลงมาเอง ดูแล้วแทบไม่มีแรงข่มขู่ใครได้เลย
ถังจื้อหมิงไม่เชื่อว่าหลานเฟยจะกล้าทำอะไร ผู้หญิงตรงหน้าอ่อนแอมาตลอด เขาจึงไม่คิดสนใจ ยกมือขึ้นเตรียมจะตีต่อ แต่ใครจะคิดว่าในวินาทีถัดมา กรรไกรเล่มนั้นกลับแทงเข้าไปในเนื้อแขนของเขา
“อ๊ากกก! ยัยบ้า!”
หลานเฟยไม่มีแรงมากพอจะแทงทะลุ แต่ก็แทงจนเป็นรู เลือดไหลไม่หยุด หยดสีแดงสดร่วงลงพื้นทีละหยด
ทุกคนต่างตกตะลึง มองภาพตรงหน้าอย่างไม่อยากเชื่อสายตา เจ้าอาม่าปิดปาก ถูกถังจื่อหาวโอบไว้ในอ้อมแขนจนไม่กล้าส่งเสียง
หลานเฟยชูกรรไกรเปื้อนเลือดขึ้น แล้วตะโกนลั่นราวกับเสียสติ “ฉันมันบ้า! ฉันบอกแกไว้เลย ตั้งแต่วันที่แกพรากแม่ลูกอย่างเราออกจากกัน ฉันก็อยากฆ่าแกแล้ว! ทุกคืนทุกวันฉันฝันว่าฉันสับแกเป็นชิ้น ๆ! เข้ามาสิ! คราวนี้ฉันจะแทงให้ตรงหัวใจแกเลย!”