น้องสาวคนนั้นส่ายหน้า หยิบโทรศัพท์ของตัวเองออกมาเปิด แล้วเลื่อนหน้าจอไปมา ก่อนยื่นให้ถังกั่ว
บนหน้าจอเป็นแพลตฟอร์มจองโฮมสเตย์ หน้าเพจโฮมสเตย์ในตรอกเล็กของพวกเขายังอยู่ที่เดิม เพียงแต่ตอนนี้คะแนนเหลือแค่สามคะแนน ทั้งที่ไม่กี่วันก่อนยังได้สี่คะแนนกว่า
ถังกั่วขมวดคิ้ว “ทำไมถึงเป็นแบบนี้ได้?”
เธอคิดไปเองโดยอัตโนมัติว่าช่วงหลายวันนี้ถังจื่อหาวมัวแต่เป็นห่วงและคอยดูแลเธอ จนไม่ได้บริหารโฮมสเตย์ให้ดี ทำให้ลูกค้าร้องเรียน
แต่น้องสาวคนนั้นกลับส่ายหน้า เปิดหน้าความคิดเห็นให้ดู “มีคนจงใจใส่ร้ายบ้านพวกคุณ ไม่ใช่แค่แพลตฟอร์มนี้ แพลตฟอร์มอื่นก็เหมือนกันหมด”
พูดจบ น้องสาวคนนั้นก็ขยับเข้ามาใกล้ถังกั่วอีกนิด กระซิบเสียงเบาว่า “พี่กั๋วกั๋ว อย่าโกรธที่ฉันพูดมากนะ ทำธุรกิจน่ะ สิ่งที่กลัวที่สุดก็คือไปมีเรื่องกับคนอื่น ใครจะรู้ว่าเขาจะใช้กลวิธีสกปรกอะไร พวกคุณระวังตัวหน่อยนะ”
ไปมีเรื่องกับคนอื่น?
“ก็คือ...”
น้องสาวกำลังจะพูดอะไรบางอย่าง แต่ป้าฮวาก็ออกมาเรียกเธอกลับ ระหว่างเดินยังบ่นว่า “เรื่องในบ้านเขา เธอจะไปยุ่งทำไม? เรื่องบ้านตัวเองยังไม่มากพออีกหรือไง?”
น้องสาวได้แต่ยิ้มให้อย่างเก้อเขิน ก่อนรีบกลับเข้าไปในตรอกเล็กของบ้านตัวเอง
แต่ถังกั่วกลับเข้าใจขึ้นมาทันที
เรื่องในบ้าน
ญาติที่เป็นศัตรูกับพวกเธอ ก็มีอยู่แค่คนนั้นไม่ใช่หรือ?
ถังกั่วดึงมือออกจากฝ่ามือของซ่งสิงจื่อ เงยหน้ามองเขา “ถังจื้อหมิงมาหาเรื่องที่ตรอกเล็กบ่อยเหรอ?”
สีหน้าซ่งสิงจื่อชะงักไป แววตาหลบเลี่ยงอยู่ครู่หนึ่ง เหมือนกำลังจะหาข้ออ้างกลบเกลื่อน แต่ก็ได้ยินถังกั่วพูดว่า “ท่าทางตอนคุณโกหกนี่ดูออกง่ายมาก”