หลี่ซินกับแฟนสาวบอกที่อยู่ให้ถังกั่วอย่างรวดเร็ว
เป็นร้านปิ้งย่างแห่งหนึ่งที่ตั้งอยู่ห่างไกลมาก แม้แต่ในเสี่ยวหงซูยังหารีวิวสักรายการไม่เจอ ไม่รู้ว่าทั้งสองคนหาเจอได้อย่างไร
ถังกั่วคิดพลางถามว่า “หาเจอได้ยังไง”
เหอชิงเหวินสะอึกสะอื้นตอบว่า “เช้านี้พวกเราตื่นกันตั้งแต่หกโมง ตั้งใจจะขึ้นเขาไปเก็บเห็ดเล่น พอถึงตีนเขาก็หิว เลยสุ่มหาร้านอาหารบ้าน ๆ สักร้าน ผลคือ... อ้วก!”
“สั่งอะไรมาบ้าง”
หลี่ซินฝืนความคลื่นไส้แล้วนึกย้อน “มีซี่โครงหมูทอดมินต์ เนื้อน้ำมะนาว แล้วก็ข้าวเห็ดหนึ่งจาน แต่เนื้อในเนื้อน้ำมะนาวกับซี่โครงมีปัญหาจริง ๆ ซี่โครงหมูไม่มีทางมีรูปร่างแบบนั้น”
ถังกั่วหรี่ตาลงเล็กน้อย มองทั้งสองคน
เธอเปลี่ยนน้ำเสียงเป็นไม่พอใจทันที “พวกคุณเป็นคนนอก ยังจะไปเก็บเห็ดในป่ารกร้างอีก ไม่กลัวโดนพิษตายหรือไง”
หลี่ซินกับเหอชิงเหวินสบตากัน ก่อนมองถังกั่วอย่างงุนงง เหอชิงเหวินพูดว่า “พวกเรามาที่นี่ก็เพราะเรื่องนี้แหละค่ะ”
เหอชิงเหวินดูผิดหวังอยู่บ้าง
ถังกั่วเก็บเอกสารไปพลางพูดว่า “อยากกินเห็ดป่า กลับไปให้ถังจื่อหาวพาพวกคุณไปสิ”
ทั้งสองคนถึงค่อยมีชีวิตชีวาขึ้นมาบ้าง
หลังสอบปากคำเสร็จ ถังกั่วฝากทั้งสองคนไว้กับตำรวจในโถงให้ช่วยปลอบขวัญ ส่วนตัวเองถือเอกสารคำให้การกลับไปที่ห้องทำงาน
พอทุกคนได้ยินเรื่องคดีนี้ก็ขนหัวลุก
เอาเนื้อคนให้คนกิน!?
“โธ่เอ๊ย สมกับเป็นยูนนานจริง ๆ คดีนี่ชักจะเพี้ยนขึ้นทุกทีแล้ว” เว่ยรั่วเฟยมองบันทึกแจ้งความตรงหน้า พลางทำสีหน้ารังเกียจ