ถังจื่อหาวรีบวิ่งลงบันไดมาหาถังกั่ว พอเห็นแก้มข้างหนึ่งของเธอบวมแดง ก็ถามอย่างหวาด ๆ ว่า “พี่... พี่ไม่เป็นอะไรใช่ไหม”
ถังกั่วเม้มปากแล้วส่ายหน้าอย่างไร้อารมณ์ “ไม่เป็นไร”
พูดจบก็เดินอ้อมถังจื่อหาวกลับเข้าห้องตัวเอง ทันทีที่ประตูปิดลง ทุกคนต่างรู้สึกเป็นห่วงขึ้นมา
ถูกพ่อแท้ ๆ ของตัวเองสาปแช่ง ต่อให้จิตใจเข้มแข็งแค่ไหน ก็คงเจ็บปวดอยู่ดีใช่ไหม
ในห้อง ถังกั่วไม่ได้เปิดไฟ ท่ามกลางความมืดมิด เธอนั่งขดตัวอยู่บนพรมข้างหน้าต่าง เอาศีรษะพิงเข่า เหม่อมองไปข้างหน้าโดยไม่รู้ว่ากำลังคิดอะไร
“ก๊อก ๆ ๆ”
ถังกั่วหันไปมองประตูห้องโดยไม่รู้ตัว
“ก๊อก ๆ ๆ”
เสียงดังมาจากหน้าต่าง
เธอหันไปมองหน้าต่างที่ปิดไม่สนิทอย่างเหม่อลอย ซ่งสิงจื่อยืนอยู่ตรงหน้าต่างและยิ้มให้เธอ
ถังกั่วเบือนหน้าหนี ไม่อยากสนใจเขา แต่ซ่งสิงจื่อกลับตื๊อไม่เลิก ถังกั่วไม่สนใจ เขาก็เคาะต่อไปเรื่อย ๆ
เคาะจนคนฟังหงุดหงิด
ถังกั่วจำใจลุกไปที่หน้าต่าง เปิดออกอย่างรำคาญแล้วถามว่า “มีอะไร”
ซ่งสิงจื่อสังเกตเธออยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะหยิบช็อกโกแลตกล่องหนึ่งออกจากกระเป๋ายื่นให้ น้ำเสียงลังเล “ผมไม่รู้ว่าจะทำให้คุณอารมณ์ดีขึ้นได้ยังไง แต่ความหวานในช็อกโกแลตช่วยเติมพลังงานให้สมองได้อย่างรวดเร็ว ทั้งยังกระตุ้นการหลั่งสารเอ็นดอร์ฟินเพื่อบรรเทาอารมณ์ได้”
พูดแล้วเขาก็ยัดช็อกโกแลตใส่มือถังกั่วทันที
เขาก้มหน้าซ่อนแก้มที่แดงระเรื่อเพราะเขิน แล้วพูดเสียงเบา “คุณวางใจเถอะ ผมจะไม่พูดอะไรส่งเดช ผมแค่อยากให้คุณอย่าจมอยู่กับอารมณ์แบบนั้น”