ยังไม่ทันได้สอบปากคำ ผู้ต้องสงสัยก็ถูกส่งเข้าโรงพยาบาลเสียก่อน
ทั้งสามคนถูกยิง แต่บาดแผลไม่ถึงตายและห้ามเลือดได้ทันเวลา หลังรักษาจนหายดีแล้วก็แค่ส่งตัวไปให้ฝ่ายบริหารชายแดนพิจารณาความผิดและกำหนดโทษ
แต่ทางหูเจียยิ่งกลับยุ่งยากกว่า
อาการติดยาเสพติดของเธอกำเริบขึ้นมา
ตั้งแต่ฟื้นจากหมดสติ เธอก็ทั้งกระสับกระส่ายและสั่นไม่หยุด เอาแต่ข่วนผิวหนังตัวเองอย่างบ้าคลั่ง จนข่วนตัวเองเลือดออกก็ยังไม่หยุด สุดท้ายแพทย์ต้องใช้สายรัดมัดมือทั้งสองข้างจึงควบคุมเธอไว้ได้
แต่พอเป็นเช่นนั้น เธอกลับยิ่งควบคุมตัวเองไม่ได้ กรีดร้องโวยวายราวกับคนเสียสติ ดวงตาทั้งสองแดงก่ำ จ้องมองไปข้างหน้า
ดูเหมือนเธอจะเห็นภาพหลอน แววตาเต็มไปด้วยความหวาดกลัว เธอกรีดร้องว่า “อย่า อย่าเข้ามา! ฉันขอร้อง ปล่อยฉันไปเถอะ ฉันไม่เอา… ไปให้พ้นนน! ฉันเป็นเพื่อนร่วมชั้นของโจวฉินนะ คุณลุง ฉันเป็นเพื่อนของโจวฉินจริง ๆ!!!”
เดิมทีถังกั่วตั้งใจจะรอให้สภาพจิตใจของหูเจียยิ่งดีขึ้นก่อนค่อยมา ตอนนั้นเธอกับหลินเฟิงเดินมาถึงหน้าประตูแล้ว
แต่พอได้ยินประโยคนั้นเข้าอย่างกะทันหัน เธอก็หยุดเท้าทันที แล้วหันกลับไปอย่างรวดเร็ว
เห็นหูเจียยิ่งบนเตียงคนไข้ถูกแพทย์หลายคนกดขาเอาไว้ พวกเขากำลังจะฉีดยาระงับประสาทให้เธอ และท่าทางเช่นนั้นทำให้หูเจียยิ่งสิ้นหวังและเจ็บปวด
ความทรงจำที่เจ็บปวดที่สุดถูกปลุกขึ้นมาอย่างกะทันหัน และปรากฏตรงหน้าเธอเป็นภาพหลอน เธอดิ้นรนสุดชีวิตด้วยความหวาดผวาและสิ้นหวัง
เมื่อยาระงับประสาทออกฤทธิ์ เธอก็เหมือนปลาที่กำลังจะตาย จู่ ๆ ก็หมดแรงและทรุดลงบนเตียง