“พวกคุณ...พวกคุณเป็นคนของเขตอุตสาหกรรม...” หูเจียยิ่งเหมือนจะได้สติขึ้นมา เธอขัดขืนมือของชายหัวกะโหลก แต่ด้านหลังยังมีผู้ชายอีกสองคนดันเธอให้เดินไปข้างหน้า
ชายหัวกะโหลกหัวเราะเสียงต่ำสองครั้ง ก่อนหันมามองหูเจียยิ่ง “วางใจเถอะ ฉันจะจัดที่ดี ๆ ให้เธอแน่นอน”
ใบหน้าที่สักลายหัวกะโหลกเต็มไปหมดดูน่าสยดสยองยิ่งขึ้นใต้แสงจันทร์ หูเจียยิ่งรู้สึกเหมือนฟ้าดินหมุนคว้าง
ชีวิตใหม่ของเธอ...การเกิดใหม่ของเธอ...จบสิ้นแล้ว...
เธอถูกหลอก
ความจริงข้อนี้กระแทกใส่เธอจนเวียนหัวตาลาย น้ำตาไหลเงียบ ๆ ผ่านแก้ม เธอมองสามคนที่คอยผลักให้เธอเดินไปข้างหน้าด้วยความสิ้นหวัง
ถ้าไปถึงเขตอุตสาหกรรมแล้ว เธอจะถูกปฏิบัติอย่างไร?
แต่ถ้าอยู่ต่อ อีกไม่นานเธอก็ต้องถูกตำรวจจับ และต้องเข้าคุก
ข้างหน้าก็หมาป่า ข้างหลังก็เสือ ยิ่งไปกว่านั้น เธอไม่มีทางหนีได้เลย
ทำไม...ทำไมชะตาชีวิตของเธอถึงได้เลวร้ายขนาดนี้?!
“ตำรวจ! อย่าขยับ!”
ไม่รู้ว่าถังกั่วออกมาจากความมืดตั้งแต่เมื่อไร ตอนนี้เธอกำปืนทั้งสองมือ จ้องชายสามคนตรงหน้าด้วยสายตาเย็นชา
ชายหัวกะโหลกกับพวกอีกสองคนชักปืนออกมาเล็งถังกั่วทันที ทว่าวินาทีถัดมา เว่ยรั่วเฟยก็โผล่ออกมาจากพุ่มไม้อีกด้าน ตะโกนว่า “วางอาวุธ!”
เมื่อมองไปด้านหลัง ก็เห็นกู้ไค้ยืนอยู่ตรงนั้นเงียบ ๆ ราวกับวัวกระทิงตัวใหญ่แข็งแรงที่ย่องเข้ามาอย่างไร้เสียง
พวกเขาล้อมหูเจียยิ่งไว้ ส่วนตำรวจก็ล้อมพวกเขาอีกที
ชายหัวกะโหลกเบิกตากว้าง มือที่จับหูเจียยิ่งออกแรงมากขึ้นจนเธอร้องด้วยความเจ็บปวด วินาทีถัดมาเขาก็รัดคอเธอ แล้วจ่อปืนเข้าที่ขมับ