หูหมิงเยว่พยักหน้าช้า ๆ ด้วยสีหน้าไร้ความรู้สึก
ถังกั่วก้มมองบันทึกประเด็นการสอบสวนที่จดไว้ก่อนหน้า แล้วเงยหน้าถามว่า “เราตรวจพบว่าในบัญชีของคุณมีเงินก้อนใหญ่โอนเข้ามาทุก ๆ สองสามเดือน โดยโอนมาจากบัญชีต่างประเทศ คุณรู้ไหมว่าใครเป็นคนให้”
หูหมิงเยว่มีสีหน้าประหนึ่งตัดใจปล่อยทุกอย่างให้พัง ยกมือเช็ดน้ำตาบนใบหน้า “รู้สิ นั่นเป็นเงินที่ฉันขู่เอาจากผู้ชายแซ่โจวคนนั้น ถ้าเขาไม่ให้ ฉันก็จะเอาเรื่องที่เขาทำกับฉันไปบอกเมียกับลูก รูปที่เขาใช้ขู่ฉันในตอนแรก กลับกลายเป็นข้อผูกมัดที่ใช้ได้ดีที่สุดเสียอย่างนั้น”
พูดจบ เธอก็หันขวับไปมองถังกั่ว สีหน้าสงบนิ่งอย่างเหลือเชื่อ “น่าขันดีไหม เขาทำลายครอบครัวฉัน แต่กลับรู้จักปกป้องครอบครัวตัวเอง คนเรานี่เสแสร้งกันจริง ๆ”
ถังกั่วเม้มริมฝีปาก มองสบตาเธอแล้วพูดว่า “หูหมิงเยว่ คุณเคยคิดจะฟ้องเขาไหม ตอนนี้ก็ยังไม่สาย”
หูหมิงเยว่ชะงักไป คิ้วขมวดเล็กน้อย คล้ายไม่ไว้ใจถังกั่ว
“ฉันเคยแจ้งตำรวจแล้ว แต่...”
ถังกั่วพูดแทรกขึ้นทันที “แต่ตอนนี้คุณก็ไม่มีอะไรจะเสียไปมากกว่านี้แล้ว”
“เราตรวจดูบัญชีโซเชียลมีเดียทั้งหมดของโจวฉินแล้ว เธอเป็นห่วงคุณมาก จนกระทั่งตายก็ยังคิดว่าคุณเป็นเพื่อนที่ดีที่สุด สภาพตอนที่เธอเสียชีวิตสงบนิ่ง แสดงว่าเธอกินยาเหล่านั้นเข้าไปโดยไม่รู้ตัว เธอไว้ใจคุณมาก คุณทำผิดจริง ๆ”
คิ้วของหูหมิงเยว่ขมวดแน่นขึ้น น้ำตาที่เพิ่งหยุดไหลกลับทำให้สายตาพร่ามัวอีกครั้ง
บางทีเธออาจรู้สึกละอายใจ หรือไม่ก็รู้สึกน่าเวทนา?
เธอยกมือขึ้นเอาหลังมือปิดดวงตาไว้ ทว่าเสียงสะอื้นที่พยายามกลั้นก็ยังหลุดออกมาไม่ขาดสาย
เธอสะอื้นพูดตะกุกตะกักว่า “แล้ว...แล้วมันจะเปลี่ยนอะไรได้ ฉันแค่...ทนที่เธอเป็นแบบนั้นไม่ไหว ทั้งที่...ทั้งที่ฉันเกลียดเธอมากขนาดนั้น เธอจะไว้ใจฉันได้ยังไง”