อิฐในมือร่วงหล่นลงพื้นเพราะหมดแรง หลานเฟยเองก็ราวกับถูกสูบพลังไปจนหมด ทรุดลงนั่งกับพื้น ร้องไห้เงียบ ๆ
เพียงเห็นใบหน้าของถังจื้อหมิง เธอก็รู้สึกรังเกียจขึ้นมาทางกายโดยสัญชาตญาณ ความทรงจำทุกอย่างเมื่อยี่สิบแปดปีก่อนผุดขึ้นมาในหัวโดยไม่รู้ตัว
สิ่งที่เธอเสียใจที่สุดในชีวิตก็คือการได้รู้จักถังจื้อหมิง แถมยังแต่งงานกับเขาอีก
แต่ผู้ชายคนนี้เป็นพวกเกาะผู้หญิงกินอย่างเต็มขั้น หลอกทั้งเธอและพ่อแม่ของเธอ ลอบยักย้ายทรัพย์สินที่เป็นสินสมรส แล้วยังอุ้มลูกที่เพิ่งคลอดของเธอหนีไป ข่มขู่ให้เธอออกจากบ้านตัวเปล่า ไม่อย่างนั้นเธอจะไม่มีวันได้เห็นหน้าลูกอีก
เธอยอมทำตาม แต่แม้ลูกจะป่วยตาย เขาก็ยังไม่ยอมให้เธอได้พบลูกสักครั้ง
ลูก...
ถ้าอย่างนั้นถังจื้อหมิงที่พวกเขาพูดถึงตอนกินข้าววันนั้น ก็คือถังจื้อหมิงคนนี้จริง ๆ เหรอ?
ลูกของเจ้าอาม่าคือถังจื้อหมิง แล้วถังกั่วกับถังจื่อหาวล่ะเป็นใคร?
หรือว่าลูกของเธอยังไม่ตาย ทุกอย่างเป็นเรื่องโกหกที่ถังจื้อหมิงกุขึ้นมาหลอกเธอ?
ยิ่งคิดเธอก็ยิ่งรู้สึกว่ามีความเป็นไปได้ เธอยกมือปิดปากเพื่อซ่อนสีหน้าตื่นเต้น รีบร้อนลุกขึ้นจากพื้นแล้วเช็ดน้ำตาบนใบหน้าให้แห้ง
พอกลับถึงห้องก็ยกเลิกเที่ยวบินที่เพิ่งจองไว้ทันที
——
แม้บาดแผลของถังกั่วจะไม่ถึงขั้นเป็นอันตรายถึงชีวิต แต่ก็ยังต้องพักรักษาตัวในโรงพยาบาลอีกหลายวัน ถังจื่อหาวกลัวว่าเธอจะเบื่อ ทั้งยังกลัวว่าการต้องถือโทรศัพท์ด้วยมือที่บาดเจ็บจะทำให้เธอเมื่อย
เขาจึงควักเงินก้อนโตถึงห้าสิบหยวน ซื้อขาตั้งโทรศัพท์ติดหัวเตียงจากร้านออนไลน์
หลังจากง่วนอยู่กับมันมาตลอดทั้งเช้า ในที่สุดก็ประกอบเสร็จท่ามกลางสายตาเบื่อหน่ายไร้ชีวิตชีวาของถังกั่ว