หลังจากนั้นถังกั่วก็หลับไปอีกครั้ง เมื่อตื่นขึ้นมา แสงอาทิตย์ยามเย็นที่ส่องผ่านหน้าต่างเข้ามาก็ทำให้ดวงตาของเธอรู้สึกไม่สบายเล็กน้อย
เธอหรี่ตาแล้วหันไปมองอีกด้าน
กลับเห็นซ่งสิงจื่อกำลังจ้องมองเธออยู่
ทั้งสองคนสบตากันอยู่นาน
“คุณ...มองอะไร”
ซ่งสิงจื่อได้สติ “คุณตื่นแล้ว มีตรงไหนไม่สบายหรือเปล่า ผมไปตามหมอก่อนนะ คุณอย่าขยับ”
พูดจบเขาก็ลุกไปตามหมอ
ถังกั่วมองไปรอบ ๆ ยืนยันว่าตัวเองอยู่ในโรงพยาบาล และในห้องพักผู้ป่วยมีเธออยู่คนเดียว
ความรู้สึกแสบร้อนที่ขาของเธอยังคงชัดเจน คอยย้ำเตือนถึงทุกสิ่งที่เกิดขึ้นก่อนจะได้รับบาดเจ็บ
มาซานลี่ถูกจับได้หรือยัง ตายหรือเปล่า
โชคดีที่มือของเธอมีแค่รอยเลือดคั่งอยู่สองสามแห่ง แม้จะเจ็บอยู่บ้างแต่ก็ไม่ถึงกับขยับไม่ได้ เธอจึงเริ่มค้นหาโทรศัพท์บนเตียง
เธอยังหาโทรศัพท์ไม่เจอ ซ่งสิงจื่อก็พาหมอมาถึงแล้ว
หมอถามอาการของเธอคร่าว ๆ แล้วตรวจดูรูม่านตา ก่อนจะให้พยาบาลมาเปลี่ยนยาให้เธอ จากนั้นก็ออกไป
ถังกั่วหาโทรศัพท์ไม่เจอ จึงปล่อยให้พยาบาลจัดการเปลี่ยนยาให้ ซ่งสิงจื่อหลบอยู่ด้านนอกม่าน เธอมองเห็นเพียงเงาร่างสูงใหญ่ของเขา
ถังกั่วเหลือบมองเงาของเขาแล้วถาม “คนในทีมล่ะ ทำไมคุณถึงอยู่ที่นี่”
ซ่งสิงจื่อยืนอยู่หลังม่าน ตอบเสียงเบาว่า “ผู้ต้องสงสัยได้รับบาดเจ็บ กู้ไค้กับคนอื่น ๆ ไปจัดการแล้ว ส่วนเฉียวซือหนัวกับหลินเฟิงกลับไปที่สถานีเพื่อรวบรวมสำนวนคดี”
เขาหยุดไปครู่หนึ่งแล้วพูดต่อ “ผมยังไม่ได้บอกยายกับน้องชายของคุณ กลัวว่าถ้าคุณยังไม่ตื่น พวกเขาเห็นคุณแล้วจะรับไม่ไหว ตอนนี้จะบอกพวกเขาเลยไหม”