ซ่งสิงจื่อหยิบกับข้าวจานอื่นออกมาจัดวาง พลางยิ้มว่า “เธอไม่ใช่พระถังหรอก เธอน่าจะเป็นซุนหงอคงมากกว่า”
ถังกั่วหยิบตะเกียบขึ้นมา มองอาหารรสจืดบนโต๊ะแล้วหัวเราะ “งั้นฉันจะถือว่านายชมว่าฉันเป็นเซียนลิ่มอิ่นเหล่าก็แล้วกัน”
พูดจบก็ยัดลูกชิ้นเนื้อเข้าปากหนึ่งลูก
เธอกินเร็วมาก ราวกับมีคนแย่งกิน ไม่นานข้าวในชามก็พร่องไปกว่าครึ่ง
ซ่งสิงจื่ออดเตือนไม่ได้ “กินช้า ๆ หน่อย กินเร็วเกินไปย่อยยากนะ”
ถังกั่วไม่มองเขา ยังก้มหน้ากินต่อทั้งที่ปากยังเต็มไปด้วยข้าว “ฉันชินแล้ว ถ้าไม่รีบกิน เผื่อคดีเข้ามาจะไม่มีอะไรกิน”
“แต่ตอนนี้เธอไม่มีคดี เธอกำลังลาพักรักษาตัวอยู่นะ”
ถังกั่วตัดสินใจไม่ฟังเขา อย่างไรนิสัยนี้ก็ติดตัวมาเกือบสิบปี จะเปลี่ยนทันทีคงไม่ได้ ต่อให้ตอนนี้เคี้ยวช้า ๆ พอกลับไปที่หน่วยก็ยังต้องแย่งกินกันเหมือนหมาจรจัดอยู่ดี
ไม่จำเป็นหรอก
เธอเปลี่ยนเรื่องแล้วถามว่า “จริงสิ นายรู้ไหมว่าตอนนี้คดีเป็นยังไงบ้าง ฉันส่งข้อความหาหลินเฟิงกับคนอื่นแล้ว ยังไม่ตอบเลย คงกำลังยุ่งอยู่”
ซ่งสิงจื่อลากเก้าอี้ข้าง ๆ มานั่งข้างเตียงเธอแล้วบอกว่า “ดูเหมือนกู้ไค้กับคนอื่นจะล่อกลุ่มค้ามนุษย์ในอดีตออกมาได้กลุ่มหนึ่ง ตอนนี้กำลังตรวจสอบทีละคนว่าเป็นพวกที่ฆ่าเฉินหลินจวินเมื่อปีก่อนหรือเปล่า”
เขาหยุดไปครู่หนึ่งแล้วพูดต่อ “ส่วนผู้ต้องสงสัยที่เธอจับได้กำลังถูกสอบปากคำ ฉันไม่แน่ใจว่ามีผลออกมาหรือยัง”
ถังกั่วพยักหน้าช้า ๆ วางตะเกียบลง แล้วยื่นชามข้าวเปล่าตรงหน้าให้ซ่งสิงจื่อ แววตาอ้อนวอน “ฉันยังไม่อิ่ม มีข้าวอีกไหม”
ซ่งสิงจื่อยิ้มอย่างจนใจ รับชามจากมือเธอ “ฉันลงไปซื้อให้ รอแป๊บนะ”