ไป่เสี่ยวเจินขยี้ผม สีหน้าเจ็บปวดราวกับกำลังต่อต้านอย่างสุดกำลัง
ถังกั่วพูดอย่างใจเย็นว่า “ฉันไม่รู้ว่าใครบอกคุณว่าเป็นคนทำร้ายลูก ฉันเป็นตำรวจ ดูแต่หลักฐาน คุณบอกว่าคุณป่วย ถ้าอย่างนั้นก็เอาประวัติการรักษามาให้ฉัน แล้วคุณก็จะได้คำตอบให้ตัวเองด้วย”
สีหน้าไป่เสี่ยวเจินเผยความไม่อยากเชื่อ เธอมองถังกั่วแล้วถามอย่างลังเลว่า “คุณเชื่อว่าฉันไม่ได้ทำร้ายลูกตัวเองเหรอ?”
ถังกั่วไม่ได้ตอบว่าเชื่อหรือไม่ เพียงย้ำอีกครั้งว่า “ฉันต้องการหลักฐาน”
ไป่เสี่ยวเจินอยากหัวเราะ แต่พอขยับปากกลับร้องไห้ออกมา
หลายปีมานี้ทุกคนต่างกล่าวโทษเธอ ลูกจะร้องไห้ หกล้ม หรือหิว ก็ล้วนเป็นเพราะเธอในฐานะแม่ดูแลลูกไม่ดี พอลูกอายุสามขวบแล้วยังพูดไม่ได้ ทุกคนก็พูดว่าเป็นเพราะตอนคลอดเธอใช้ยาชา
เพราะอย่างนั้น เมื่อบนตัวม่อม่อมีบาดแผลเต็มไปหมด ทุกคนจึงกล่าวหาว่าเธอเป็นคนทำ
ไป่เสี่ยวเจินเองก็ไม่รู้ว่าเป็นฝีมือเธอหรือเปล่า แต่เธอมั่นใจว่าเธอป่วย ป่วยมานานแล้ว
เธอพยักหน้าทั้งสะอื้น “ได้ ฉันจะไป”
เดินออกจากห้องพักผู้ป่วยแล้ว ถังกั่วก็หันกลับไปมองประตูอย่างลึกซึ้ง
ซ่งสิงจื่อยืนอยู่ข้างเธอ สีหน้าหนักอึ้งไม่แพ้กัน
ถังกั่วดึงสติกลับมาแล้วพาเขาเข้าไปในลิฟต์ “คุณคิดว่าเป็นเธอไหม?”
ซ่งสิงจื่อไตร่ตรองคำพูดก่อนตอบว่า “ตามหลักแล้ว โรคทางจิตเมื่อรุนแรงถึงระดับหนึ่งก็ส่งผลต่อความทรงจำได้จริง ทำให้พวกเขาทำร้ายลูกตอนที่ไม่ได้สติ”