หันไปมองทางที่ยิงใส่เขาแวบหนึ่ง ก่อนจะหยิบไฟแช็กที่พกติดตัวออกมาจุดชนวน
แล้วขว้างมันไปทางนั้นสุดแรง
ถังกั่วที่ใกล้จะถึงหลังกองฟางอยู่แล้ว พอเห็นสิ่งที่มาซานลี่ขว้างออกไป หนังก็แทบลุกชัน
ระเบิด!?
ถ้ามันถูกขว้างไปถึงจริง ๆ จะมีตำรวจตายกี่คน?
เธอไม่รู้ เพราะเธอจะไม่ยอมให้เรื่องแบบนั้นเกิดขึ้น
เธอเปลี่ยนทิศทางก้าวเท้า หมุนตัวเตะสูงกลับหลัง ส่งระเบิดที่ใกล้จะระเบิดพุ่งไปทางผิวน้ำ พร้อมตะโกนเสียงดังว่า “เอามือกุมหัวแล้วหมอบลง!!!”
ระเบิดปะทุขึ้นในชั่วขณะที่มันใกล้แตะผิวน้ำ
เสียงระเบิดดังกึกก้อง น้ำกระเซ็นพุ่งสูงขึ้นไป ก้อนหินริมแม่น้ำแตกกระเด็นด้วยแรงสั่นสะเทือน ทุกคนได้รับผลกระทบจากแรงระเบิด
คลื่นอัดกระแทกจากการระเบิดพุ่งใส่ถังกั่วอย่างจัง แรงผลักมหาศาลซัดร่างเธอลอยไปไกลหลายเมตร ก่อนจะตกลงในกองหินระเกะระกะข้าง ๆ
มาซานลี่เองก็ถูกฝังอยู่ใต้กองฟาง
“ชะ...ช่วยด้วย! ผมหายใจไม่ออก!”
เสียงร้องขอความช่วยเหลือของเขาดึงดูดตำรวจติดอาวุธที่เหลือ พอแน่ใจว่าระเบิดจะไม่ระเบิดซ้ำ พวกเขาก็รีบเข้าไปลากมาซานลี่ออกจากกองฟางและจับกุมตัวไว้
เว่ยรั่วเฟยสะบัดศีรษะ เศษหินกับดินบนหัวร่วงกราวลงมา เขาเงยหน้ากวาดตามองไปรอบ ๆ แต่ไม่เห็นถังกั่ว จึงตกใจจนทรุดเข่าร้องไห้เสียงดัง “พี่กั๋ว! พี่กั๋ว!”
“พี่ห้ามตายนะ! ถ้าพี่ตาย ผมรับผิดชอบไม่ไหวหรอก พี่กั๋ว! ฮือ ๆ ไม่ต้องห่วงนะ ผมจะจัดงานศพให้พี่อย่างหรูหราที่สุด...”
“แค่ก!” ถังกั่วถูกฝังอยู่ใต้กองหิน ศีรษะแตก เลือดเปรอะเต็มหน้า ตอนนี้พอได้ยินเสียงคร่ำครวญของเว่ยรั่วเฟยก็ปวดหัวแทบระเบิด