หลานเฟยที่กำลังสำรวจว่าภายในห้องยังมีอะไรผิดปกติอีกหรือไม่ พลันหน้าเปลี่ยนสี รีบอธิบายอย่างลนลาน “คุณบาดเจ็บขนาดนี้เพราะคดีนี้ ฉันอยากทำอะไรให้คุณบ้างจริง ๆ อย่าคิดมากเลยนะ”
ถังกั่วทนรับน้ำใจล้นเหลือแบบนี้ไม่ไหว ฝืนยิ้ม “ไม่เป็นไร ฉันบอกหลายครั้งแล้วว่านี่เป็นหน้าที่ของฉัน คุณอย่าทำแบบนี้เลย กลับไปพักผ่อนเถอะ”
“เอ๊ะ! ได้จ้ะ!” พูดจบเธอก็เดินออกไป พลางหันกลับมามองทุกสามก้าว ก่อนปิดประตูยังยิ้มให้ถังกั่วอีกด้วย
ยิ้มจนถังกั่วมีแต่เครื่องหมายคำถามอยู่เต็มหัว
คนเซี่ยงไฮ้เป็นมิตรขนาดนี้เลยเหรอ?
ตอนเช้า เธอคิดจะฉวยโอกาสเก็บของแล้วแอบกลับไปทำงานที่สถานีตำรวจ ก่อนที่ทุกคนจะตื่น
แต่พอเปิดประตูออกมา ก็เห็นหลานเฟยถืออาหารเช้าที่เพิ่งทำเสร็จมายืนอยู่หน้าห้อง พอเห็นเธอเปิดประตูก็ทำท่าประหลาดใจอยู่บ้าง “เดิมทีฉันกะจะเอามาวางไว้หน้าประตู...”
พูดแล้วก็แนะนำต่อทันที “นี่ก๋วยเตี๋ยวหยางชุนที่ฉันทำให้คุณ ใส่ไข่ดาวไว้ฟองหนึ่ง แล้วก็คิดว่าคุณชอบกินเผ็ด เลยทำเครื่องปรุงพริกไว้ให้ด้วย คุณจะกินในห้องหรือออกมากินข้างนอกล่ะ?”
เห็นใบหน้าเปี่ยมความคาดหวังของหลานเฟยแล้ว ถังกั่วก็รู้สึกกระอักกระอ่วนอย่างยิ่ง จึงโบกมือ “ฉันไม่กินแล้ว ซื้อซาลาเปากินระหว่างทางก็พอ”
“ไม่กินได้ยังไง เดี๋ยวท้องจะไม่สบาย คุณลองชิมสักคำ ถ้าไม่อร่อยก็ไม่ต้องกินแล้ว ดีไหม?” แววตาของเธอเต็มไปด้วยความหวัง น้ำเสียงอ่อนน้อม ราวกับถังกั่วไม่ยอมกินแล้วจะกลายเป็นคนใจร้ายเสียอย่างนั้น