ตอนมื้อเย็น กู้ไค้กับคนอื่น ๆ มากันครบ ทุกคนนั่งล้อมโต๊ะกลมใหญ่ บนโต๊ะมีอาหารหลากหลายชนิดวางเต็มไปหมด ทุกคนคีบอาหารใส่ชามของถังกั่ว กลัวว่าเธอจะกินไม่ทัน
ถังกั่วแทบไม่มีเวลายัดอาหารเข้าปาก จึงต้องรีบกุมชามของตัวเองไว้ “พอแล้ว ๆ ต่างคนต่างกินของตัวเองเถอะ ไม่อย่างนั้นฉันจะโมโหจริง ๆ นะ!”
ทุกคนถึงได้ยอมหยุดคีบอาหาร
เวลานั้น เจ้าเจิ้งเชิงหยิบเครื่องดื่มที่วางอยู่ข้างมือขึ้นมา ลุกขึ้นกล่าวกับถังกั่วและตำรวจคนอื่น ๆ ของหน่วยหกว่า “แก้วนี้ผมขอดื่มให้พวกคุณ ถ้าไม่ได้พวกคุณ คดีนี้คงไม่มีวันได้เปิดเผย ผมไม่เคยคิดจริง ๆ ว่าพวกคุณจะตามสืบคดีเมื่อยี่สิบปีก่อนได้จนถึงวันนี้ พวกคุณทำให้ผมนับถือมาก โดยเฉพาะคุณหมวดถัง เพื่อจับฆาตกร ถึงกับบาดเจ็บขนาดนี้...”
ถังกั่วยิ้มอย่างกระอักกระอ่วน
ที่จริงเธอเองก็ไม่คิดเหมือนกันว่ามาซานลี่จะมีระเบิดอยู่ในมือ ถ้ารู้แต่แรก เธอจะบุ่มบ่ามพุ่งเข้าไปได้อย่างไร
ยังดีที่ระเบิดทำเองของเขาไม่รุนแรง ไม่อย่างนั้นเธอคงเสียใจไปตลอดชีวิต
คนอื่น ๆ ต่างยิ้มแก้มปริเมื่อได้รับคำชม ถังกั่วคิดจะแอบหยิบเบียร์ของเฉียวซือหนัวมาดื่มตอบ แต่ซ่งสิงจื่อที่อยู่ข้าง ๆ กดมือเธอไว้ แล้วยัดน้ำส้มสายชูกุหลาบที่เจ้าอาม่าหมักเองใส่มือเธอ
ถังกั่วกำลังจะลุกขึ้น แต่เจ้าเจิ้งเชิงห้ามไว้ เธอจึงได้แต่นั่งพูดว่า “ตำรวจก็มีหน้าที่ทำงานแบบนี้แหละ พวกคุณมีเรื่องเดือดร้อน มีคดีความ เราก็ต้องจัดการ ไม่อย่างนั้นจะใส่เครื่องแบบนี้ไปทำไม”