ในห้องโถง หยวนไห่อิงนั่งหมดอาลัยตายอยากอยู่บนเก้าอี้เหล็ก
เฉียวซือหนัวกำลังอธิบายความผิดที่โจวเว่ยเต๋อก่อขึ้น โดยไม่ได้ลงรายละเอียดมากนัก พอพูดจบก็กล่าวว่า “ตอนนี้เขาจะถูกพวกเราควบคุมตัวไว้ก่อน หลังจากนี้ทางหูหมิงเยว่จะยื่นฟ้อง คุณเตรียมตัวไว้ล่วงหน้าด้วยนะคะ”
หยวนไห่อิงหลับตาลงอย่างสิ้นหวัง น้ำตาหยดโตไหลรินลงมา
ลำคอของเธอตีบตันจนเสียงที่เปล่งออกมาแหบพร่าไม่น่าฟัง “เขาทำเรื่องแบบนี้ลงไป แล้วฉันจะทำอะไรได้อีกล่ะ?”
ตอนนี้เธออยากให้โจวเว่ยเต๋อตายไปเสียเดี๋ยวนี้!
แต่เรื่องชั่วร้ายที่เขาก่อกลับทำให้ลูกสาวของพวกเธอต้องรับผลกรรมเสียเอง ช่างน่าขันสิ้นดี!
เฉียวซือหนัวเห็นเธอเป็นแบบนั้นก็อดเป็นห่วงไม่ได้ “คุณหยวนคะ คุณไม่เป็นไรใช่ไหม?”
หยวนไห่อิงยิ้มอย่างบิดเบี้ยว พยุงที่วางแขนเก้าอี้แล้วฝืนลุกขึ้น จากนั้นก็ก้าวเท้าหนักอึ้งทีละก้าวมุ่งหน้าไปยังประตู
เฉียวซือหนัวหันไปมองแผ่นหลังที่โซเซของเธออยู่ตลอด จนกระทั่งลับหายไปจากประตู จึงค่อยละสายตากลับมา
--
ถังกั่วทำงานล่วงเวลาติดต่อกันมาหลายวัน เวลานอนรวมกันแล้วยังไม่ถึงห้าชั่วโมง ทั้งคนปวดหัวแทบระเบิดจนทำงานต่อไม่ไหว
สุดท้ายซ่งสิงจื่อก็ต้องบังคับพาเธอกลับโฮมสเตย์ เธอถึงยอมวางงานลง
ตอนกลับมาฟ้าก็ใกล้สว่างแล้ว ถังกั่วเดินเข้าลานบ้านพอดีกับที่เจ้าอาม่าเปิดประตูออกมา จึงรู้ว่าหลานสาวกลับมาวันนี้
เจ้าอาม่ากลอกตาไปมา ก่อนจะเรียกซ่งสิงจื่อที่กำลังจะขึ้นชั้นสองไว้ “เสี่ยวซ่ง มานี่หน่อย ยายมีเรื่องจะคุยด้วย”