หลังอาหาร หลานเฟยเตรียมซองอั่งเปาไว้ให้เด็ก ๆ ในบ้านทุกคน ส่วนถังกั่วได้ไป 28 ซอง
ถังกั่วรับมาแล้วถึงกับตะลึง อั่งเปาตั้ง 28 ซอง เธอเบิกตากว้างมองหลานเฟยอย่างงุนงง “แม่คะ อั่งเปาเยอะขนาดนี้ หนูต้องแกะไปถึงเมื่อไหร่คะ”
หลานเฟยลูบหัวเธอเบา ๆ “ก็ค่อย ๆ แกะไปสิ อั่งเปาที่ค้างไว้ตลอดยี่สิบแปดปี วันนี้ชดเชยให้ทีเดียวเลย”
ถังกั่วรู้สึกซาบซึ้งขึ้นมานิดหน่อย
โดยเฉพาะเมื่อรู้สึกว่าในซองพวกนี้น่าจะมีเงินไม่น้อย
ส่วนถังจื่อหาวได้แค่ซองเดียว แต่ก็เก็บใส่กระเป๋าอย่างมีความสุข จากนั้นลากซ่งสิงจื่อไปขนดอกไม้ไฟ ทั้งหมดกว่ายี่สิบลังถูกขนไปวางไว้บนถนนหน้าตรอกเล็ก
ตอนพวกเขาไปถึง บ้านอื่น ๆ ก็ออกมาจุดดอกไม้ไฟกันแล้ว พอเห็นขบวนใหญ่โตขนาดนี้ ทุกคนก็หัวเราะหยอกว่า “บ้านคุณร่ำรวยขึ้นแล้วหรือไง ถึงได้จัดเต็มขนาดนี้!”
ถังจื่อหาวหัวเราะตอบ “ปีที่แล้วมีเรื่องดี ๆ เยอะ ปีนี้ก็ต้องพยายามต่อไป สร้างความรุ่งเรืองให้ยิ่งกว่าเดิมสิ!”
ชาวบ้านแถวนั้นกินข้าวเสร็จก็ออกมายืนข้างถนนดูดอกไม้ไฟกัน ถังกั่วถูกหลานเฟยลากออกมาร่วมสนุกด้วย
เห็นถังจื่อหาวเอามือปิดหูด้วยความกลัว มืออีกข้างก็ค่อย ๆ จุดไฟอย่างระมัดระวัง แต่เพราะกลัวเกินไป หลายครั้งไฟแช็กแทบไม่ได้แตะโดนชนวนด้วยซ้ำ ส่วนตัวเขาก็กระโดดโลดเต้นไปมาเสียเอง
เพื่อนบ้านรอบ ๆ ถึงกับหัวเราะลั่น
ถังกั่วแอบด่าว่าน่าอายอยู่ในใจ แต่ปากกลับอดยกยิ้มไม่ได้
เจ้าเด็กนี่เป็นแบบนี้มาตลอด ไม่เคยคิดมากอะไรเลย ก็ดีเหมือนกัน