ตอนพาถังจื่อหาวกลับถึงบ้าน ฟ้ามืดสนิทแล้ว เจ้าอาม่าถือทัพพีไล่ตีถังจื่อหาวอีกรอบ แต่ถังจื่อหาวก็หัวไวไม่เบา รีบหลบไปอยู่หลังซ่งสิงจื่อทันที
เขาคิดว่าซ่งสิงจื่อเป็นผู้เช่าบ้าน ยายคงเห็นแก่หน้าเขาไม่ลงมือ
เขาคาดว่าเจ้าอาม่าจะยอมหยุดมือ แต่ไม่คิดว่าถังกั่วจะไม่ยอม
ดังนั้นตอนถังกั่วฟาดฝ่ามือลงมา ถังจื่อหาวก็ดึงซ่งสิงจื่อมาเป็นโล่ เสียงฝ่ามือฟาดดังเพียะจึงลงบนใบหน้าของซ่งสิงจื่อแทน
ชั่วขณะนั้น คนทั้งสี่ในลานบ้านต่างเบิกตาค้าง ตัวแข็งทื่ออยู่กับที่
ถังกั่วมองมือตัวเอง แล้วมองแก้มของซ่งสิงจื่อที่ถูกเธอตบจนแดง
ผิวเขาขาว รอยฝ่ามือจึงเห็นชัดเป็นพิเศษ
“ขอโทษค่ะ!” ถังกั่วรีบเอ่ยขอโทษอย่างจริงใจ ประนมมือพลางพูดขอโทษไม่หยุด ถังจื่อหาวฉวยโอกาสรีบวิ่งกลับเข้าห้องแล้วล็อกประตู ส่วนเจ้าอาม่าก็เผ่นหนีไปอย่างรวดเร็ว
“ฉันไม่ได้ตั้งใจจริง ๆ เดี๋ยวไปเอาถุงน้ำแข็งมาให้!”
ตอนถังกั่วถือถุงน้ำแข็งกลับมา เธอดึงซ่งสิงจื่อไปนั่งใต้ซุ้มองุ่น เดิมทีตั้งใจจะประคบเย็นให้เขาด้วยตัวเอง แต่ซ่งสิงจื่อกลัวว่าเธอจะมือหนักจนทำให้เขาเจ็บกว่าเดิม จึงรีบรับถุงน้ำแข็งมาประคบเอง
ถังกั่วทำหน้ารู้สึกผิด “ขอโทษจริง ๆ ฉันตั้งใจจะตีถังจื่อหาว ไอ้เด็กตัวดีดันหลบไปอยู่หลังคุณพอดี”
ซ่งสิงจื่อยิ้มเจื่อน “งั้นก็เป็นผมที่ยืนผิดที่สินะครับ”
ถังกั่วรีบโบกมือ “ฉันไม่ได้หมายความอย่างนั้น เป็นความผิดฉันเอง ขอโทษนะ คุณอยากให้ฉันชดเชยยังไงก็ได้”
เขาโบกมือ “ไม่ถึงขนาดนั้นหรอกครับ”
ซ่งสิงจื่อเห็นท่าทางรู้สึกผิดของเธอแล้วนึกถึงตอนที่เธอตีถังจื่อหาว จึงถามอย่างขบขันว่า “พูดถึงแล้ว ทำไมคุณถึงดุจื่อหาวขนาดนั้นล่ะครับ เขาอายุสิบแปดแล้ว คุยกันดี ๆ ไม่ได้หรือ”