เมื่อถังกั่วรีบมาถึงจัตุรัสประชาชน ซ่งสิงจื่อกำลังเป็นจุดสนใจเพราะรูปร่างหน้าตาโดดเด่น ถังกั่วมองแวบเดียวก็เห็นเขาท่ามกลางฝูงชน
เธอวิ่งกระหืดกระหอบเข้ามา สีหน้าบึ้งตึงพลางถามว่า “คนอยู่ไหน?”
ซ่งสิงจื่อเห็นสีหน้าของถังกั่วที่เหมือนพร้อมจะกินคนเข้าไปทั้งตัว ในใจก็นึกเสียใจที่แจ้งเรื่องนี้กับเธอ ถอนหายใจแล้วบอกว่า “ใจเย็นก่อน พวกเขากินข้าวอยู่ชั้นสี่ น่าจะลงมาเร็ว ๆ นี้”
“ยังมีอารมณ์กินข้าวอีกเหรอ?” สีหน้าถังกั่วดำคล้ำราวกับก้นหม้อ
ถังจื่อหาวเจ้าเด็กเหลือขอนั่น เมื่อเช้าเพิ่งเตือนไปแท้ ๆ ตอนบ่ายกลับไปกินข้าวกับศัตรูเสียแล้ว วันนี้ถ้าเธอไม่สั่งสอนให้รู้สำนึกสักหน่อย คงคิดจริง ๆ ละสิว่าถังกั่วเปลี่ยนเป็นคนใจดีแล้ว?
เธอถกแขนเสื้อขึ้นแล้วก้าวฉับ ๆ ไปยังบันไดเลื่อน ซ่งสิงจื่อรู้สึกว่าด้วยสภาพของถังกั่วตอนนี้ มีโอกาสสูงมากที่จะเผลอทำร้ายคนอื่น
เขาจึงรีบตามไป ปลอบว่า “อย่าเพิ่งใจร้อน ผมดูแล้วจื่อหาวไม่ได้เป็นอะไรนะ อย่าทำหน้าเหมือนจะฆ่าคนแบบนั้น เดี๋ยวเขาก็ตกใจหรอก”
ถังกั่วหัวเราะเย็นชา แววตาเยียบเย็น “เขายังรู้จักกลัวด้วยเหรอ? ฉันนึกว่าเขากินดีหมีหัวใจเสือเข้าไปเสียอีก”
พูดจบเธอก็ขึ้นบันไดเลื่อนไปยังชั้นสาม ซ่งสิงจื่อเห็นท่าทางแบบนั้นก็รู้ว่าคงห้ามไม่อยู่ จึงได้แต่เงียบแล้วตามเธอขึ้นไป
พอถึงชั้นสี่ ท่ามกลางร้านอาหารที่เรียงรายเต็มชั้น ถังกั่วก็เริ่มไล่หาไปทีละร้าน ร้านไหนมองเห็นด้านในได้ทั่ว เธอก็แนบหน้าไปกับกระจกเพื่อส่องดู ส่วนร้านไหนมองไม่ทั่ว เธอก็พุ่งเข้าไปค้นข้างในทันที