เฉียวซือหนัวรีบทำหน้าเคร่งขรึมแล้วเดินเข้าไป เอ่ยเสียงเข้มว่า “เมื่อเก้าวันก่อน คุณพาผู้หญิงคนหนึ่งสวมเสื้อกันลมสีเขียวกับกางเกงสีดำขึ้นเขาใช่ไหม?”
เหยียนถุนดูเป็นชายหนุ่มอายุราวยี่สิบต้น ๆ ตอนนี้เขามีสีหน้ามึนงงครุ่นคิด สายตากวาดไปมาระหว่างถังกั่วกับเฉียวซือหนัว ใจเริ่มหวั่น “ก็...ก็มีเรื่องแบบนั้นจริงครับ เธอหาไกด์ทางออนไลน์ พอดีวันนั้นผมว่าง เลยบอกว่าจะพาเธอขึ้นเขา แบบนี้ผิดกฎหมายเหรอครับ?”
“ไม่ผิดกฎหมาย”
เฉียวซือหนัวส่ายหน้า จากนั้นมองเข้าไปในดวงตาของเหยียนถุนแล้วพูดทีละคำว่า “ผู้หญิงคนนั้นตายแล้ว เวลาที่เสียชีวิตคือเมื่อเก้าวันก่อนพอดี”
ถังกั่วจับตาดูทุกอิริยาบถของเหยียนถุนไม่วางตา หากเขาแสดงพิรุธแม้แต่นิดเดียว เธอจะพาตัวเขากลับสถานีตำรวจทันที
แต่ชายคนนี้ไม่ได้แสดงพิรุธ เขาชะงักไปก่อน จากนั้นกะพริบตาปริบ ๆ แล้วมองทั้งสองคนอย่างไม่อยากเชื่อ คล้ายอยากได้คำยืนยัน แต่เมื่อเห็นว่าไม่มีใครตอบ จึงขมวดคิ้วถามว่า “ตายแล้ว?! เป็นไปได้ยังไงครับ?”
ในที่สุดถังกั่วก็เอ่ยปาก “คุณแน่ใจนะว่าไม่รู้เรื่องอะไร?”
เหยียนถุนรีบพยักหน้า สีหน้าร้อนรน “ผมไม่รู้จริง ๆ ครับ วันนั้นผมพาเธอขึ้นเขาก็จริง แต่หลังจากนั้นเธอบอกว่ามีเพื่อนท้องถิ่นจะมาหา เลยจ่ายเงินให้ผมแล้วให้กลับ ผมยังงงเลยครับ เดิมทีน่าจะหาเงินได้อีกหลายร้อยหยวนแท้ ๆ แต่ผลกลับ...”
ดูเหมือนเขาจะรู้ตัวว่าพูดมากไป จึงวกกลับเข้าประเด็นแล้วตบอกตัวเอง “คุณตำรวจ ตอนผมกลับไป เธอยังมีชีวิตอยู่ดี ๆ แน่นอนครับ!”