นอกตึกร้างเก่าโทรมแห่งหนึ่งในเขตชานเมือง มีเด็กหนุ่มวัยสิบกว่าปีสองคนกำลังเดินฝ่าความมืดโดยใช้ไฟฉายส่องทาง
คนหนึ่งปัดวัชพืชที่อยู่ข้างหน้าให้พ้นทาง อีกคนตรวจสอบเส้นทาง พลางมองตึกร้างที่อยู่ไม่ไกลแล้วเทียบกับภาพในโทรศัพท์
เขาพูดอย่างตื่นเต้นว่า “ที่นี่แหละ!”
อีกคนเงยหน้ามองตึกร้างหลังนั้น ท่ามกลางความมืด มันตั้งโดดเดี่ยวอยู่กลางพื้นที่รกร้างราวกับบ้านผีสิง ดูคล้ายจะพังถล่มลงมาได้ทุกเมื่อ เมื่อลมพัดเข้าไปข้างในก็เกิดเสียงดังคล้ายเสียงผีร้อง
ตู้เหวินเหลียงกลืนน้ำลาย แล้วถอยหลังไปสองสามก้าวด้วยความกลัว “เสี่ยวเหวย หรือว่า...เรากลับกันเถอะ?”
โจวเสี่ยวเหวยขมวดคิ้ว มองเขาอย่างไม่พอใจทันที “มาถึงนี่แล้วจะกลับได้ยังไง? ถังจื่อหาวบอกเองนะว่า ถ้าเราอยู่ที่นี่ทั้งคืน เขาจะยกไอดีเกมเซิร์ฟเวอร์จีนให้ฉัน!”
“แต่ว่า...ฉันรู้สึกว่าที่นี่น่ากลัวนิด ๆ นะ!”
ตู้เหวินเหลียงไม่กล้าแม้แต่จะมองตึกหลังนั้น เขาคว้าแขนโจวเสี่ยวเหวยไว้แล้วกระซิบว่า “นายไม่เคยได้ยินข่าวลือเกี่ยวกับตึกนี้เหรอ?”
“รู้สิ มีผีไง!”
ท่าทีไม่ใส่ใจของโจวเสี่ยวเหวยยิ่งทำให้ตู้เหวินเหลียงกลัวกว่าเดิม
“รู้แล้วยังกล้ามาอีกเหรอ?”
โจวเสี่ยวเหวยหัวเราะเยาะ ก่อนฉายไฟฉายในมือไปยังตึกตรงหน้าแล้วพูดอย่างดูแคลนว่า “ฉันว่าก็ไม่เห็นต่างจากตึกร้างที่อื่นตรงไหนเลย แถมบนโลกนี้ก็ไม่มีผีสักหน่อย”
พูดจบ เขาก็หันมามองตู้เหวินเหลียงตั้งแต่หัวจรดเท้า แล้วเหน็บแนมว่า “นายต่างหากที่ขี้ขลาด”